රන් පැහැය

පාත්තයකුට සහ තාරාවකුට දිනක් වල් වැලි කුකුළකු මුණගැසිණි.

”අප සමඟ දකුණු පළාතට පියාඹා යමු. එහෙම නැතිනම් ශීත කාලයේ දී නුඹට මෙහි කුසගින්නේ මියැදෙන්නට සිදුවේවි” ඔවුහු වැලිකුකුළාට කී හ.

එහෙම බෑ. මං එහෙම කළොත්, මෙහෙ මිනිස්සුන්ට කරදර වේවි.”

”මෙහෙ අයට මුකුත් වෙන්නේ නෑ. එහෙම නොකොළොත් අපටයි බඩගින්නෙ මැරෙන්න වෙන්නේ.

මෙහෙ මිනිස්සුන්ට අපි නැතිවට පාඩු නෑ. ඒ අයට පුළුවන් මාළුන් ගෙන් යැපෙන්න. මාළු ශීත කාලෙට වුණත් කොහෙවත් යන්නෙ නෑ. විල්වලට ම වෙලා ඉඳීවි.”

”ඒත් සීත තද වුණාම හැම ගංගාවක්ම විලක්ම මිදෙනවා. එහෙම වුණාම මාළු අල්ලන්න බැරිව යාවි. මාත් ගියොත් මිනිස්සුන්ට වෙන්නෙ එහෙම පිටින්ම හාමත් වෙන්න.”

”ඊට කලින් නුඹ හාමතේ මියැදේවි”

”නෑ මං කොහොම හරි, මොනව හරි කාලා ජීවත්වෙන්නම්” වැලිකුකුළා දිගින් දිගට ම මේ අදහසට එරෙහි වූයේ ය.

”නුඹ කැමැත්තෙන් නාවොත්, අපි බලෙන් නුඹ ගෙනියනවා.” පාත්තයා ද තාරාවා ද ඌ බලෙන් මෙන් අල්ලා ගෙන ඇදගෙන යෑමට පටන් ගත් හ.

ඒත් වැලිකුකුළා මෙවිට කෙතරම් තදින් හඬමින් මොර දෙන්නට වී ද යත් උගේ දෑස් ඉහළින් වූ පිහාටු වටය රත් පැහැයට හැරිණි.

ඒ දුටු පාත්තයා ද තාරාවා ද ඌ අතහැර දමා දකුණු දෙසට යෑමට පිටත් වූ හ.

එහෙත් සිය මාංශය මිනිසා වෙත පුද දීමට තීරණය කළ වැලිකුකුළා ගේ දෑස මත රත් පැහැය එතැන් පටන් සදාකාලික ව ම ශේෂ වූ බව කියැවේ.