ශ‍්‍රම ගරුත්වය

සිය ශ‍්‍රමය වැපිරීමෙන් මහත් දුක සේ ජීවත් වන දිළිඳු පුරුෂයෙක් විය. මේ පුරුෂයා ගේ දුක්මුසු බව දුටු ධනවතෙක් ඔහු සිය මන්දිරය වෙත කැඳවා ගෙන, එහි දී ඔහු විසින් කරනු ලබන සියලු කටයුතු වෙනුවෙන් යහපත් ගෙවීමක් ලබා දීමට එකඟ විය.

එහෙත් මේ එකඟ බව වචනවලට පමණක් සීමා වූ බව කල්යත් ම පෙනෙන්නට විය. දිළින්දා වෙහෙසෙයි. එහෙත් පඩි නො ලැබේ.

මෙසේ කලක් ගත විය. ධනවතා තව තවත් ධනවත් වන සේ පෙනේ. දිළින්දා තව තවත් දිළිඳු විය. ඔහුට මේ මහා මන්දිරයේ කටයුතු බහුල විය. ධනවතා ගේ බිරිය ද ඔහුට වැඩ පවරන්නට වූවා ය.

එහෙත් මේ දිළිඳු පුද්ගලයා දිළිඳු නමුත් දුර්වලයෙක් නො වේ. ඔහුට මේ කටයුත්ත තිත්ත විය.

මේ මන්දිරය අසල විසල් වනයක් තිබිණි. දිනක් දිළින්දා මේ වනය වෙත යෑමට තීරණය කෙළේ ය. ‘මාගේ දෛවය වෙනසකට බඳුන් කළ යුතුයි. හැමදාම මේ විදියට අසාධාරණකම් ඉවසන්නට බැහැ.’ ඔහු සිතී ය.

දැන් ඔහු වනයේ ඉබාගාතේ යයි. එක්වර ම ඔහු ඉදිරියට වළසෙක් පැමිණෙමින් සිටියි. මේ පුරුෂයා ශක්තිමත් ය. උපක‍්‍රම ද දනී.

ඔහු උපක‍්‍රමයෙන් ම වළසා අල්වා ගෙන, මහ මැදුර වෙත රැගෙන ගියේ ය.

වළසා දුටු ධනවතා ද ඔහු ගේ බිරිය ද භ‍්‍රාන්තියට පත් වූහ. දෙදෙනා එකෙකා වැළැඳ ගෙන වෙව්ලන්නට වූහ.

”ඇයි මේ වළහෙක්” දිව ගැටගසා ගැනීමට තරම් ශක්තියක් ලද විට ධනවතා ඇසී ය.

”නිකං. ආසාවට. අද පටන් මා සමඟ මෙහි වාසයට රැගෙන ආවා.”

”ඕනෑ ම දෙයක් කරන්නම්. ඕකා නිදහස් කරපං.” ධනවතාගෙන් ඉල්ලීමකි.

”හොඳයි නිදහස් කරන්නම්. මා මෙතෙක් කළ වැඩ සඳහා මෙන්ම තවත් ඉදිරියට වසර දහයකට පඩි මුදල් ගෙවූ විට මං වළහාවත් අරන් යන්නම්.”

ඒ ඉල්ලීම ඉටු විණි. අවසානයේ දී ධනවතා යස පාඩමක් ඉගෙන ගත්තේ එසේ ය.