Archive | May 2011

තරමින් කුඩා වූ පමණින්………………

පොඩි පොඩි දියබිඳු එක් වී
තැනේ යැ පුවතර සයුරක්…
කැට කැට පස්කැටි එක් වී
ගොඩනැඟේ යැ පසන් බිමක්…

දහස් ගණන් පොඩි මිනිත්තු
නිහතමානි සෙයින් බැඳී,
තනති සතිර දිගු යුගයන්
පවතින ලොව තිබෙන තුරා…

කුලුණු සිතින් කරන වැඩට
දයා ගුණෙන් පිරුණු බසට
මැවේ යැ ලොවැ සුර පුරයක්
ඉහළ දෙව් විමන විලසට …

මිතුරෝ……….

කඳුකර බළලෙක් ද වළසෙක් ද වෘකයෙක් ද කලක් ඉතා මිතුරු ව වාසය කළ හ. කඳුකර බළලාගේ නැගණිය රූමතියක් වූවා ය. වෘකයාට ඈ සරණ කර ගැනීමේ තද කැමැත්තක් ඇති විය.

ඔහු ඒ බව සිය මිතුරු කඳුකර බළලාට දැන්වී ය.

“නැහැ, නැහැ. නුඹ ඈට ගැළපෙන්නේ නෑ. නුඹ දුඹුරු එකෙක්. ඉපදුණේ හිමවලින්. අප කළු යි. පොළොවෙන් උපන් අය”

ඔවුහු මහත් සේ වාද කළහ. අවසානයේ දී ඔවුහු වැඩි මහලු වළසා වෙත ගොස් මේ සඳහා උපදෙස් පතා සිටියහ.

“නුඹලා තදින් සණ්ඩු කළා. එය වැරැදි වැඩක්. ඊට දඬුවම් ලැබිය යුතුයි. අදින් පසු වෘකයන්ට සිය ජීවිත හුදෙකලාවේ ගත කිරීමට සිදුවේවි. වසරකට වැඩිම වුණොත් ලැබෙන්නේ දරුවන් තිදෙනකු පමණයි.

 බළලාට ලැබෙන්නේ එක් දරුවයි අවුරුද්දටම. එහෙම වුණත් නුඹලාගෙ දරුවන්ගෙන් වැඩි හරියක් උගුල්වලට හසුවී මියැදේවි. නුඹටත් ඒ විදියටම මැරෙන්න වේවි.”

වළසා ගේ වදන් දෙමිතුරන් වෙත ගෙන ආවේ වේදනාව පමණි. ඔවුන් ගේ පැනයට පිළිතුරු ද නො ලැබිණි.

“නුඹ අපට සාප කළා. මා නුඹටත් එසේම කරනවා. අද පටන් නුඹට මුළු සීත කාලයේදීම වළක නිදන්නට වේවි. එවිට මිනිසුන් ඇවිත් නුඹ මරා දමාවි” කඳුකර බළලා වැඩිමහලු වළසා අමතා කී ය.

මේ සියලු සාප කිරීම් මෙතැන් පටන් ඒ ආකාරයෙන් ම කි‍්‍රයාත්මක විය.

සුළු සුළු ගැටලු ඔවුනොවුන් අතර ම විසඳ්‍ර ගැනීමට නොහැකි වූ විට ඒවා කෙළවර වන්නේ පරම්පරා ගණනකට බලපාන ඇයුරේ ඛේදවාචක බවට පත්වීමෙනි.