කරැණාබර, අහිංසක ජයග්‍රහණය..(පුංචි කතාවක්)

එක් කරුණාබර යුවතියක් එක්තරා කාලයක සිය පියා සහ කුඩම්මා සමඟ දිවි ගෙව්වා ය. මේ නපුරු කුඩම්මාටත් දියණියක සිටියා ය. කුඩම්මා ඇගේ දියණියට මිස පුරුෂයා ගේ දියණියට නම් කාරුණික වූයේ නැත. කුඩම්මා ගේ දියණිය වනාහි ඇගේ පෙර විවාහයේ දරුවා ය.

මේ නිවසේ ගැටුම් බහුල විය. දිනක් කුඩම්මා සිය පුරුෂයා අමතා මෙසේ කීවා ය: “නුඹේ දූ කොහොමටවත් හදන්නට බැරි එකියක්. ඈ වනාන්තරයේ බිම්ගෙට ඇරලවපං. එහිදී ඈ හොඳින් හැදේවි”

පුරුෂයාට කළ හැකි අන් දෙයක් නො වී. ඔහු ඈ ඒ බිම්ගෙ හි රඳවා කාරුණික අවවාදයක් ද දී පිට ව ගියේ ය: “දුවේ, නුඹට ගින්දර තිබෙනවා. කැඳ උයාපං. කිසිවක් නිකරුණේ නාස්ති කරන්නට එපා. කාලයත් ඒ වගේමයි”

ඈ කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. එක්වර ම කුඩා මී පැංචෙක් ඈ වෙත ආවේ ය: “කෙලි පැංචියේ බොහොම බඩගිනියි. කැඳ හැන්දක් ඇත්නම් හොඳයි”

”හැන්දක් විතරක් මොකටද? ඇති වෙන්න ම කමු.” දියණි මී පැංචා සමඟ ඉක්මනින් මිතුරු වූවා ය.

මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. විසල් වළහෙක් ගොරවාගෙන බිම්ගෙට ඇතුළු විය.

දියණි බියෙන් වෙව්ලා ගියා ය. “බය වෙන්න එපා පුංචි කෙල්ලේ අපි ඒකා සෙල්ලමට ගනිමු. නුඹ පෝරණුව යට හැංගියන්. මං සීනුව හඬවා ඌ රවටන්නම්.”

මී පැංචා ගේ උපක‍්‍රමය සාර්ථක විය. වළහාට පරාජය පිළිගැනීමට සිදුවිය: “කෙල්ලේ නුඹ හපනියක්. මං පැරදුණා. හෙට උදේට රන් කාසි ගැලක් එවන්නම්.”

පසුදා දියණි ගැන සොයා බලන්නට පියා ආවේ ය. රන් කාසි ද ගෙන ඔවුහු යළි නිවෙස වෙත ගියෝ ය.

කාසි දකින කුඩම්මා ඊර්ෂ්‍යාවෙන් දැවේ.

”ඇයි නුඹේ දුව විතරක්? මගේ දු වත් බිම්ගෙට ගෙනියාපං” ඈ කීවා ය.

කුඩම්මා ගේ දියණි ගේ වාරය ආවේ ය. ඈ ද බිම්ගෙට වැදී කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. මී පැංචා ද ආවේ ය. එහෙත් මී පැංචා ගේ ආයාචනය මේ දියණි ඉවසුවේ නැත.

”නුඹ ජරා මීයා. වහා ම මේ ගෙයින් පිටවෙයං”

මී පැංචා යන්නට ගියේ ය. මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. පෙරදා මෙන් ම වළහා පැමිණ ගොරවන්නට විය. කළ යුත්තේ කුමක් දැයි මේ දියණි නො දනී.

ඈ වළහා ගේ ගොදුරක් බවට පත්වූවා ය.

මෝඩකමක මහත……….

ක් මහලු මවකට ඉතා මෝඩ පුතෙක් විය. මව දිනක් සිය පුතු අමතා මෙසේ කීවා ය:

”පුතේ මිනිසුන් අතරට ගොසින් ජීවත් වෙයන්. හුදෙකලා වීමෙන් නුවණ ලැබෙන්නේ නෑ”

පුතු ද එය ම කෙළේ ය. එසේ ඔහු ගම්මානයේ ඇවිද යන අතරතුර ධාන්‍ය වර්ගයක් කොටමින්, ධාන්‍ය කරට ගෙන බර අදිමින් සිටින මිනිසුන් කිහිප දෙනකු ඔහුට පෙනිණි.

”නුඹ කොහි සිට ආවාද? මේ හැටි විමසිල්ලෙන් අප දෙස බලන්නේ ඇයි?” ඒ මිනිස්සු ඇසූහ.

මෝඩ පුත‍්‍රයා කිසි පිළිතුරක් දුන්නේ නැත. අවසානයේ කුපිත වූ මිනිස්සු ඔහුට පහර දුන්හ. ඔහු හඬමින් නිවෙස වෙත ආවේ ය.

මහලු මවු සියලු තතු විමසා මෙසේ පුතුට අවවාද දුන්නා ය: “අනේ නුඹ කීවානම්, ඔය බර රැගෙන යෑමට නුඹලාට දේව කරුණාව ලැබේවා කියා ඒ මිනිස්සු බොහොම සතුටු වෙන්නට තිබුණා”

මීළඟ දිනයේ දී මෝඩ පුතා යළි ගම්මානයේ ඇවිද යන්නට විය. එවිට එහි අතුරු මාවතක් ඔස්සේ අවමංගල්‍ය පෙරහැරක් ඇදී ආවේ ය. මිනිස්සු බරක් ඔසොවාගෙන ඉදිරියට ඇදෙනු දුටු පුත‍්‍රයා මහා හඩින් කෑ ගසන්නට විය:

”අනේ ඔය බර රැගෙන යෑමට නුඹලාට දේව කරුණාව ලැබේවා”

එවර ද කුපිත වූ මිනිස්සු ඔහුට පහර දුන්හ. ඔහු යළි හඬමින් නිවෙස වෙත ආවේ ය.

”අම්මෙ නුඹ කී හැටියට කළාමත් මට මිනිස්සු ගැහුවා.” ඔහු හඬමින් ම ආඩපාලි කීය.

”පුතේ නුඹ කීවා නම් ස්වර්ග මෝක්ෂ සැප ලැබේවා කියා හරි අගේට ගැළැපෙන්නට තිබුණා. අනිත් එක නුඹට තිබුණේ හිස්වැස්ම එහෙමත් ගලවලා හඬා වැටෙමින් එසේ කියන්නටයි” මව කියා සිටියා ය.

තෙවැනි දින එළැඹිණි. අඥාන පුත‍්‍රයා යළි ගමනේ යයි. එදින ඒ ගම මහා සැණකෙළියකි. මිනිස්සු මහා හුඟක් සැණකෙළියෙහි එක්රොක් වී සිටිති.

මෝඩ පුතා එතැනට ගොසින් හිස්වැස්ම ගලවා මහා හඩින් හඬමින් නුඹලාට ස්වර්ග මෝක්ෂ සැප ලැබේවා යි කී විට ප‍්‍රීතියෙන් උදම් වී සිටි මිනිස්සු ඔහුට ඇති තරමට ගුටි බැට දෙන්නට වූහ.

අපූරු උපාය…………

එක ගමක පුංචි පවුලක් ජීවත් වුණා.අම්මයි තාත්තයි දුවයි පුතයි. පවුල පුංච් වුණත් සමගිය විශාලයි. ඒකනේ කියන්නේ පුංචි පවුල රත්තරං කිලා. මොනතරමි අඩුපාඩුකම් තිබුනත් සතුටින් ජීවිතයට මුහුණ දෙන්න මේ උදවිය පුරැදු වෙලා හිටියා.

තාත්තා බොහෝම මහන්සියෙන් උපයාගන්නා දේවල් අමිමා වියහියදම් කළේත් පරිහරණය කළේත් හරිම අරපිරිමැස්මෙන්.ඒ පුරැද්ද දුවටත් පුතාටත් නොමදව තිබුණා.

ගේ දොර අස්පස් කිරීමේ කාර්ය පැවරිලා තිබුණේ දුවට.ඒ කාරිය හරිම ආසාවෙන් ඉටු කළා.මකුළුදැල් කඩලා දූවිලි පිහදාලා ගේ ලස්සනට තියාගන්න දු මෙන්ම අමිමත් හුගක් උනන්දු උනා.

ආලින්දය හැ වුණේ ලස්සන මල් පෝච්චියකින් එය අමිමාගේ උපන්දිනයට තාත්තාගෙන් ලැබුණු තෑග්ගක්.ඒ නිසා අම්මා ඒ මල් පෝච්චිය පාවිච්චි කළේ හරිම ආදරයෙන්.

දවසක් නිම්සරා ඒ කියන්නේ මේ දුවගේ අතින් මල් පෝච්චිය බිමට වැටුණා.ලස්සන මල් පෝච්චිය දෙකඩ වුණා.ඇගේ හිතට බයකුත් එක්ක දුකක් ඇති වුණා. අම්මට මොන තරම් දුකක් ඇති වෙයිද? නිමිසරාගේ ඇස්වල කදුළු පිරැනා.මේ ගැන අම්මට කියනවද නැත්ද? ඇගේ සිත චංචල වූනා.

අවසානයේ නිම්සරා තීරණයකට පැමිණියා.ඈ මල් පෝච්චියේ කෑලි එකට තියලා ඇලෙව්වා.ඒ කිබූ තැන ම තිබ්බා. හිතේ දෙගිඩියාවෙන් වුණත් අනිත් වැඩ වල  නිරත වුණා.

එදා රෑ  කෑම  ට පුවුලේ උදවිය  කෑම මේසය‍ට ආවා.අනිත් අය සතුටින්.ඒත් නිම්සරා නම් හිටියේ හරිම දුකින් හා  කුමක්දෝ බියකින්.මේ අතරේ අම්මා කටහඩ අවදි කලා.

මේ බලන්න මගේ මල් පෝච්චිය බිදිලා.ඒක කාගේ අතින්ද බිදුනේ. අම්මා ඇහුවා.නිම්සරා අම්මාගේ මූණ බැලුවා.කිසිම වෙනසක් නෑ.ඒත් ඈ උත්තර දුන්නේ නෑ . බිම බලා ගත්තා.

මේ බලන්න………..  මල් පෝච්චිය බිදිලා තියෙන්නේ මට ඕන විධියටමයි. මට ඒක කරගන්න බැරිවයි හිටියේ. අම්මා සතුටු මුහුණක් මවගෙන කිව්වා.

නිම්සරාගේ මුවගට සිනහවක් ආවා.එහෙමනම් මම කළේ උදව්වක්.ඒ නිසා නිම්සරා කතා කළා.

අම්මා  ඒක බින්දේ මම……නිම්සරා හෙමින් හඩ අවදි කළා.

ඉතින් ඔයා මේක මට ඒ වෙලාවේම කියන්න තිබුණනේ….අම්මා ආදරයෙන් කතා කළේ හොරා  අල්ලාගත්තා  බවට අනෙක් අයට ඉගි කරමින්.නියම උපාය නේද?

කඩ කරන පොරොන්දු (පුංච් කතාවක්)

බොහෝ ඈත කාලයක කුත්ක් නමින් මිනිසෙක් විසී ය. ඔහු ගේ බිරිය විත්ති ය . දෙදෙනා ජීවත් වූයේ මසුන් මැරීමෙනි.

දිනක් කුත්ක් සරු මත්ස්‍ය අස්වැන්නක් නෙළා ගෙන සිය හිම කරත්තය මසුන්ගෙන් පුරවාගෙන නිවෙස බලා එමින් සිටියේ ය.

හිම මත ලිස්සා යන සේ සකස් කර තිබූ ඒ කරත්තය ඇද්දේ සීල් මත්ස්‍ය යුවළකි.

”ඉක්මනින් ගෙදර යමු. වේගයෙන් දුවන තරමට අතරමඟ දී ප‍්‍රණීත කෑම ලැබේවි “ කුත්ක් සීල් මසුන් අමතා කීය.

ඒ මත්ස්‍යයෝ සිය වේගය දෙගුණ කළහ. රිය ඉක්මනින් නිවෙස බලා ඇදෙමින් තිබිණි.

එහෙත් මසුන්ට වෙහෙස ය. ආහාර ලැබෙනා පාටක් නම් නැත!

”අපට වෙහෙසයි. කන්න ඕනෑ “ ඔවුහු කීහ. ඒත් කුත්ක් මේ වචන සැලකිල්ලට ගත් බවක් නොපෙනිණි.

” තව ටිකක් වේගෙන් යමු. අනිවාර්යයෙන්ම කෑම දෙනවා” ඔහුගෙන් ලැබුණේ තවත් පොරොන්දුවක් පමණි.

සීල් මත්ස්‍යයෝ යළි දුවන්නට වූහ. එහෙත් ඔවුන් සැබැවින් ම වෙහෙසට පත්වෙලා ය. ඔවුහු යළි ඉල්ලති. කුත්ක් පොරොන්දු දෙයි.

අවසානයේ දී මසුන් ගේ ඉවසීම සිදුණු බව පෙනෙන්නට විය. මත්ස්‍යයෝ එක්වර ම දිවයමින් සිටි දිශාව වෙනස් කළහ.

උන් හරුණේ මුහුද දෙසට ය. දැන් කරත්තය ඉතා වේගයෙන් යයි.

කුත්ක් ට යමක් සිතා ගැනීමට පවා කාලයක් නැත. ඔහු මහා බියකින් පසුවන බව පමණක් පැහැදිලි ය.

”නවත්තපල්ලා, නවත්තපල්ලා “අවසානයේ දී ඔහු මොර දිණි.

එහෙත් ගමන නොනැවතේ. මත්ස්‍යයන් කෙළින් ම දිව ආවේ මුහුද වෙත ය.

උන් දෙදෙනා දෙවරක් නොසිතා මුහුදට පැන්නාහ. කරත්තය දැන් මුහුදේ ය. කුත්ක් දිවි ගලවා ගත්තේ අනූ නවයෙනි.

එසේ කොට හිස් අතින් ම ගෙදර යන අතර ඔහු මෙසේ සිතන්නට විය. පොරොන්දු දීලා කඩකරන එක බොහොම භයානක දෙයක්!

පාන් බබා…………

එක්තරා ඈත අතීත කාලයක රුසියාවේ පිටිසරබද ගම්මානයක අඹුසැමි යුවළක් වාසය කළ හ. ඔවුහු ඉතා දිළින්දෝ ය. දිනක් ඔවුන්ට ආහාර පිණිස කිසිවක් ම නොමැති විය.බිරිය ඉතා වෙහෙස වී එක්රැස් කරගත් පිටි ස්වල්පයකින්  පාන්ගෙඩියක්  තනන්නට වූවා ය. එය රවුම් අපූරු පාන් ගෙඩියකි. ඈ එය කෙතරම් කදිමට තැනුවා ද යත් එය දරුවකු ගේ මුහුණක් බඳු විය. ඈ ඒ රවුම මත දෙඇසක් ද, මුවක් සහ නාසයක් ද සලකුණු කළා ය.

එහෙත් එක්වර ම ඈ නොසිතූ® යමක් සිදුවිණි. ඒ පාන් ගෙඩියට පණ ආවේ ය. එවිට මේ පාන් බබා එක්වර ම මුළුතැන්ගෙහි කවුළුවෙන් පිටතට පැන අඩි පාර ඔස්සේ පලා දුවන්නට විය.

මෙසේ යන පාන් බබා අසල වනය තුළට වන් විට ඔහුට සාවකු මුණ ගැසිණි.

”අපූරු පාන් බබෙක්. මා නුඹ කා දමන්නම්” සාවා කීය.

”මා කන්නට එපා. මා නුඹට ගීයක් ගයන්නම්. පාන් බබා කීය:

මා පිටියෙන් තැනුණා
තෙලින් ඇනුණා
සීයාගෙන් මිදුණා
අත්තම්මාගෙන් මිදුණා
සාවාගෙනුත් මිදෙනවා…

ගීය නිම වූ සැණින් පාන් බබා අතුරුදන් විය. සාවාට තවදුරටත් ඔහු නොපෙනිණි.

පාන් බබා ඉදිරියට ම දිව ගියේ ය. ඔහු දැන් වනය මැද ය. මෙවිට ඔහු ඉදිරියට ආවේ වෘකයෙකි. ඔහු වෘකයාට ද ගීය ගැයුවේ ය. එසේ කොට පෙර සේම නොපෙනී ගියේ ය.

මීළඟට ඔහු ඉදිරියට වළසකු පැමිණ ඔහු කා දමන්නට සූදානම් වූ විට යළි ඔහු ගේ පිහිටට ආවේ පෙර කී ගීතය ම ය.

අවසානයේ දී ඔහු ඉදිරියට පැමිණියේ කපටි නරියෙකි. නරියාට ද පාන් බබා ගීය ගැයී ය.

සාවධානව ගීතය අසා සිටි නරියා මෙසේ කීය: “අනේ පුංචි බබෝ, මං දැන් වයසයි හරිහැටි කන් ඇහෙන්නේ නෑ නොවෑ. නුඹ මගේ හොම්බ උඩට නැගලා ඔය ගීතය කීවෝතින් නම් මට හොඳින් ඇහේවි.”

පාන් බබාට දුක හිතිණි. ඔහු නරියාගේ හොම්බ මතට වන්නේ ය. කපටි නරියා වහා ම පාන් බබා ගිල දැමුවේ ය. කවුරුන් වුවත් නිදහස භුක්ති වින්ද යුත්තේ ප්‍රවේසමෙනි!

සංගීත රාජධානිය………….

ක් රජකුට දියණිවරු සත් දෙනෙක් සිටියෝ ය. රජු ගේ බිරිය මිය ගොසිනි. මේ දියණියෝ රාති‍්‍රයේ දී අතුරුදහන් වෙති. ඔවුහු කොහේ දෝ යති. උදෑසන යළි පැමිණෙති. කිසිවකුට මේ ගමන වැළැක්විය හැකි නො වේ. එය මහා අබිරහසකි.

රජුට මේ ගමන නවත්වන්නට වුවමනා ය. එහෙත් එය කළ හැකි නොවේ. මේ අබිරහස හෙළිදරව් කර ගැනීමට එරට විසූ එක් දිළිඳු තරුණයෙක් ඉදිරිපත් විය. ඔහු සතු ව මායාකාරී තොප්පියක් තිබිණි. එය පැළැඳි විට තරුණයා නොපෙනී යයි.

පිය රජුගේ අනුදැනුමින් යුතු ව තරුණයා රාත‍්‍රි කාලයක දී මාලිගාවට ඇතුළු විය. මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. කුමාරියෝ ගමනට සූදානම් වූහ. ඔවුහු වටිනා වස්ත‍්‍ර හැඳ, වටිනා සැරසිලි කළහ. වැඩිමහල් සොහොයුරිය සිය යහන පසෙකට කළ විට එතැන අබිරහස් දොරටුවක් මතු ව ආවේ ය. මායාකාරී හිස්වැස්ම පැළඳ ගත් තරුණයා මේ සියල්ල දුටුවේය.

විවර වූ අබිරහස් දොරටුවෙන් කුමාරියෝ ඇතුළු වූහ. එතැන වූ පිය ගැට පෙළ අවසානයේ සංගීත රාජධානිය හමුවිය. එහි සංගීතය වැයේ. ඒ හඬ අතිශය මියුරු විය.

මේ රාජ කුමාරියන් හට සිය පිය රජු ගේ රාජධානියෙහි සියලු ඉසුරු තිබූ නමුත් වින්දනයට යමක් තිබුණේ නැත. පිය රජතුමා සංගීතය ප‍්‍රිය නො කෙළේ ය. එහෙයිනි මේ දූ කුමාරියන් සංගීත රාජධානිය සොයා පැමිණ තිබුණේ.

මේ රාජධානියේ රන්වන් රෝස පිපේ. තරුණයා එයින් එකක් ද නෙළා ගත්තේ රජතුමාට සාක්ෂි ලෙස ඉදිරිපත් කරන්නට යි.

රැය පහන් වන තුරුම මධුර සංගීත ස්වර  අසමින් ගත කළ දූ කුමාරියෝ යළි උදාසන මාලිගයට ආහ. තරුණයා ද යළි ආවේ ය. කිසි ම අයකුට ඔහු පෙනුණේ නැත.

දැන් තරුණයා ගේ වාරය යි. ඔහු සියලු කරුණු රජතුමාට හෙළි කෙළේ ය. ධනවත් වීමට නම් පාවා දීම් කළ යුතු  බව ඔහු දැන සිටියේ ය. ඔහු ගේ පාවා දීම අකුරට ම වැඩ කළේ ය.

සිය රාජධානියෙන් අඩක් ද, ළාබාල ම කුමරිය ද ඔහුට රජතුමාගෙන් තිළිණ සේ ලැබිණි. ඔහු මේ කුමරිය සිය බිරිය කොට ගෙන සතුටින් දිවි ගෙවී ය. එහෙත් කුමරිය සතුටින් දිවි ගෙව්වා දැයි කිසිවෙක් නොදනී.

අළුත් සිරිතක් වෙන්නැති…………නේද?

ඔන්න මම අද පුංචි කතාවක් කියන්න  හදන්නේ.එක ගමක හිස උදුම්මවාගත් ආරච්චි කෙනෙක් සහ ඔහුටම හරියන බිරිදක්ද හිටියා.මේ දෙන්නට හිටියේ එකම එක් දරැවයි.ඒ දියණියක්. මේ දියනියගේ පැවැත්ම එච්චර හිතකර වූයේ නෑ.මොකද කියනවනම් මේ දෙන්නට විශාල හිසරදයක් වුණේ මේ දියණියගේ කෑදරකම. ඉතින් ආරච්චිලගේ නිවස  ඉතා පොහොසත් නිවසක්නේ. ඉතින් කෑම බීමෙනුත් මෙහි කිසි අඩුවක් වූයේද නෑ .මේ දියණිය වෙලාවට කෑම ගන්නේ නෑ.ඒ වගේම තමයි පෙනෙන්නට කොච්චර කෑවත් හොරෙන්  කන  එකත් අඩුවක් වුණේ නෑ.

තම එකම දියණියගේ මේ වැඩ කටයුතු නිසා මේ දෙමහල්ලෝ මහත් වදයක් වින්දා. ගමේ අනිත් අය දැනගත්තොත්  තමාගේ ආරච්චි පට්ටමටත් ලැජ්ජාවක් කියලා නිතරම මේ ආරච්චි හා හාමිනේ  නිතරම  ඇයට කියයි. කොතරම් තරවටු කළත් අඩම් තේට්ටම් කලත් මෑගේ කෑදරකමනම් අඩු වුණේ නෑ.මැය තරැණ වීමෙන් පසුව වත් ඇයගේ මේ කෑදරකම අඩු වේයැයි සිතුවත් එය සීතු පරිදි  අඩු වූ බවක් පෙනුනේ නෑ.

මෙහෙම ටික කාලයක් යන විට මේ දියණියගේ විවාහ මංගල්‍ය ද එළඹුණා.මේ දෙමහල්ලොන්ට අවශ්‍ය වූයේ මෙකලක් ගමේ සිදු නොවූ ආකාරයට ඉතා ඉහලින් මේ දියණියගේ මංගල උත්සවය සිදු කිරිමට. ඒ අනුව පිටස්තර උසස් ධනවතුන්ට ආරාධනා කර තිබුණා. දියණියගේ වැඩ මෙයාගේ මව හොදට දනි.ඒ නිසා මෙදිනට මගුල් මේසයේ කෑම ගන්නා ආකාරය ගැන ගම හාම්නේ කියා දුන්නා.
රසවත් ආහාර වලින් මෙදින මගුල් මේසය පිරිලා තිබුණා. මංගල කටයුතු අවසන් වුණා.මේ මනාල යුවල සමග අමුත්තෝ කෑම මේසයේ වාඩිවුණා. ආරච්චිත් ගම හාම්නේත් දියණියගේ කෑම ගැනීම ගැන විමසිල්ලෙන් හිටියා.ඇය බොහෝම පිළිවෙලට කෑම කෑවා.ඉතින් මවුපියෝ ‍දෙදෙනාට මේ දියණියගේ යහපත් ක්‍රියාව ගැන ගොඩාක් සතුටට පත්වුණා.

බත් කෑමෙන් පසු අතුරැපස කෑමක් වූ කිරිපැණි කෝප්පයක් බැගින් එක් එක්කෙනාට ගෙනත් තිබුණා.ඒ අනුව මේ මනාලියටද ලැබූණේ කිරි කෝප්ප එකක්. ඒත් ඇයට එකකින් සෑහීමට පත්විය නොහැකිව තව තව කෑමේ  ආසාවක් ඇතිවුනා. එහෙත් පිරිස ඉදිරියේ කෑමට නොහැකිය. කෑමෙන් පසු මේ මනාල යුවල පිටත්ව යන වෙලාව ළගාවුණා. සියළු දෙනාම ඒ ගමන සුදානම් කිරිමට කටයුතු කළා. මේ අතර මනාලිය ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබුණු විගස ගේ ඇතුළට ගොස් කෑම බීම තබා ඇති කාමරයට වැදී වටපිට බලා හොරෙන්ම කිරිපැණි පුරවා තිබුණු භාජනය පිටින්ම කටට හලා ගත්තා. මනාලිය මෙ‍හෙම කිරිපැණි කෑම නිසා කට පුරාමත් මූණ පුරාමත් කිරිපැණි තැවරැණා. එහෙත් ඇයට ඒවා පිසදමා ගැනිමට අවස්ථාවක් නොලැබුණේ මනාල යුවල පිටත්වන සුභ මුහුර්තිය එළඹී තිබුණ නිසා පිරිස යුහුසුළුව මනාලියව සොයාගෙන ගෙයි ඉදිරියට කැදවාගෙන ගිය නිසා. මනාලියගේ මුහුණෙහි තිබුණු වෙනස දුටුව අමුත්තෝ කසු කුසු ගෑමට පටන් ගත්තේය.ආරච්චිලටත් ගම හාම්නේටත් මේ දියණිය කළ දේ වැටහිණි.ඉතින් මේක අනිත් අය දැන ගත්තොත් අපිට වස ලැජ්ජාව.ඒ නිසා ආරච්චිය කල්පනා කෙරැවා.අදහසක් පහල වුණා. ආ හාමිනේ සිරිත් විරිත් එහෙම හරියට කෙරැවද .කිරි මූණේ ගෑවද යැයි හාමිනේගෙන් ඇසුවා. ඉතින් හාමිනේටත් මේ ආරචිචිගේ අදහස වැහුණී.සේරම හරියැයි කීවාය.ඊට පසුව පැමිණි අමුත්තන් මේ ගමේ අළුත් සිරිතක් වෙන්නැති කියම්න් මනාලිය යුවල කැන්දාගෙන මනාලයාගේ පාර්ශවයේ අය සමග මනාලිය  පිටත් වුණාය. බලන්න කපටිකමින් සහ තැනට සුදුසු නුවණ මේ ආරච්චි යෙදුව හැටි.

ආහ්! හොල්මනක්…………

මම අද කියන්න යන්නේ පුංච් හොල්මන් කතාවක් ගැන.ඔන්න  විශ්ව,ආකාශ් ,දුෂ්‍යන්ත ,රවී ,සිසිර හා තිසර කියලා යාළුවෝ කට්ටියක් හිටියා.මේ කට්ටිය හොදම යාළුවෝ මොකද කියනවනම් මේ කට්ටිය හරිම එකමුතුයි . සමගියි.

දවසක් තිසරගේ ගෙදර පිරිත් පිංකමක් තිබුණා. ඉතින් තිසරගේ ගෙදර පිරිත් අහන්න එන්නකෝ කියලා යාළුවෝ කටිටිය‍ට තිසර කිවිවා. ඉතින්‍ යාළුවාගේ ගෙදර යන්න නැතුව ඉන්න බෑනේ. ඉතින් ඒ යාළුවෝ ටික කිව්වා ආ හරි අපි අද රෑ පිරිතට එන්නම්කෝ කියලා. ඉතින් තිසරට හරි සතුටුයි ඇයි ඉතින් යාළුවෝ ටික එනවනේ.

විශ්වගේ ගෙදරට නුදුරෙන් තමයි සිසිරගේ ගෙදර තිබුණේ. ඉතින් සිසිරගේ ගෙදරට මේ යාළුවෝ ටික එකතු වෙලා හැන්දෑවේ 6.00 ට විතර ඒ කට්ටිය තිසරගේ ගෙදරට ගියා    .එහේට ගියාට පස්සේ තිසරට ගොඩාක් සතුටුයි. පිරිත පටන් ගන්න තව පැය කීපයක් තිබුණ නිසා තිසරගේ අම්මා කැවුම් කෙසෙල් ආදියෙන් මේ අයට සංග්‍රහ කළා. ඊට පස්සේ පිරිත් මණ්ඩපයේ ඉතිරිව තිබුණු සුළු සුළු වැඩ වලට මේ යාළුවෝ ටික උදව් කළා. පිරිතට භික්ෂුන් වහන්සේ ලා වැඩම වූයේ රෑ 8.00 ට විතර . ගොඩක් අය පිරිත් අහන්න ඇවිත් හිටියා.

රෑ 10.00ට විතර මහ පිරිත අවසන් වුණා. ‍මේ පිරිත රෑ පහන් වන තුරැ දේශනා කරන පිරිතක්. මහ පිරිතෙන් පසු මේ කට්ටිය රාත්‍රී ආහාරය තිසරගේ නිවසෙන්ම ගත්තා.
මැදියම් රාත්‍රිය පමණ වන තෙක් ඒ යාළුවෝ ටික පිරිත් ඇසුවා. ඔවුන්ට පසුදා වැඩ කටයුතු බොහෝමයක් ඇති නිසා මේ යාළුවෝ ටික රාත්‍රී 12.00 ට විතර තිසරගේ නිවසින් පිටවුණා.

විශ්වගේ ගෙදරට තව සැතපුම් දෙකක් විතර පයින් ඒමට තිබුණා. පාරත් ඉතා පටුයි. මේ පාර අතර සොහොන් පිට්ටනියක්ද තිබුණා. තැනින් තැන කැළෑවෙන් ගහණයි. අහසේත් පේන්න තිබුණේ බැසයන සදයි. අවට ප්‍රදේශයම අදුර ගිලගනිමින් තිබුනා. හද බැසයන විට අදුර ටික ටික වැඩි වුණා. ඒ නම් මදැයි  මහ අමුතු  භයානක හඩ ‍ඒ යන පාර අවට පරිසරයෙන් ඇහුණා.

විශ්වට තරමක් බය හිතුණා. එක එක දේවල් හිතුණා. ඒත් තව යාළුවන් 4 දෙනෙක් හිටිය නිසා එච්චරටම බයක් වුණේ නෑ. ඒ කොහොම උනත්මේ හද්දා කරැවලේ යන මේ ගමන් ගැන ඔවුන්ට බියක් මෙන්ම චකිතයක්ද ඇති වුණා. මේ කණ්ඩායමේ හිටිය රවී විහිලු කතා කාරයෙක්. ඔහු කියවන්නට පටන් ගත්තේ යක්කු, හොල්මන් , ආවතාර ගැන. ඉතින් මේ මහ රෑ ඔය වගේ දේවල් ගැන කතා කරනකොට මොන වගේ දේවල් ඔවුන්ගේ සිත්වලට එන්න ඇත්ද? මෙහෙම ටික දුරක් කතා කරකර යනකොට විශ්වට මහ අමුතු දෙයක් දකින්නට ලැබුණා. සුදුපාටින් වගේ ඇදගත් උසට උසේ මිනිසකු වගේ අයෙකුගේ ඡායාවක්. මේ ගැන අනිත් අයටත් පෙන්නුවා. ඇත්තටම හොල්මනක්ද  ආකාශ් ඇහුවා. අනේ මන්දා . ඇත්තටම මොකෙක්ද ඒ දුෂ්‍යන්ත එහෙම කියමින් ඉදිරියට ගියා. එපා දුෂ්‍යන්ත. යන්න එපා. අපි වෙන  ෂෝර්ටි කට් එකක් දාලා යමු.යාළුවෝ ටික දුෂ්‍යන්තට කීවා. මොකටද බය වෙන්නේ අපි හතර දෙනෙක්ම ඉන්නවනේ.දුෂ්‍යන්ත කිව්වා. ඉතින් අනිත් අයත් දුෂ්‍යන්තගේ පස්සෙන් ගියා.ටික ටික ළන් වෙනකොට ඒ සුදුවට ඇදගත්තු වගේ මිනිසා ටික ටික උස වෙනවා වගේ පෙනුනා. මේ අය ඇවිද්දෙත් සුළු හඩක්වත් නො ඇසෙන ගානට. කොහොම උනත් දුෂ්‍යන්ත මොන යකාටවත් බයනැති කෙනෙක්. එයානම් බයනැතිව ඉදිරියටම ගියා. ‍ඒ ස්ථානයට ළං වෙනකොට මොකක්ද දන්නවද මේ අයට දක්කනට ලැබුණේ. රාත්‍රීයේද හැමු තද සුළග නිසා පාරට කඩා වැටුණු විශාල මාර ගහක්.මාර ගහේ කදත් ඉතින් සුදු පාටට හුරැයි නේ.ඉතින් දුරට පෙනෙන්න ඇත්තේ ඒ විධියට. ආ මේකද හොල්මන. අපෝ අපි බය වුණු තරමක්. අපිට ඈතට පෙනුනේ ඇත්තටම හොල්මනක්  වගේ. බලනකොට ‍මේ මාර ගහක්නේ.විශ්ව එසේ කීවේ දිගු සුසුමක් හෙලමින්.ඊට පස්සේ දුෂ්‍යන්ත මෙහෙම කිව්වා.

ඒකනේ කියන්නේ හැම දෙයක්ම විමසිල්ලෙන් හා බුද්ධිමත්ව කරන්න කියලා.

පුංචි කතාවක්………

යාළුවෝ තුන්දෙනෙක් හිටියා ..ඔන්න ඉතින් මේ කට්ටිය ගියා  maths පන්තියකට.ඉතින් මේ අය ගණිතය විෂය අතින් දුර්වලයි. එයාලගේ දෙමාපියන්ගේ වදේට තමයි මේ කට්ටිය පන්ති ‍ගියේ.ඔන්න දවසක් මේ අයට චක්කරේ පාඩම් කරගෙන එන්න කිවා. ඉතින් මේ අය පන්තිය ඇරියට පසිසේ කිව්වා අපි නම් චක්කරේ පාඩම් කරන්නේ නෑ කියලා.ඒ වගේම පන්තියේ අනිත් ළමයිටත් කිව්වා අනේ මොකකටද චක්කරේ පාඩම් කරනේ. ඒ වෙලාවේ එක ළමයෙක් කිව්වා සැපසේ නිදාගන්න පුළුවන්නේ කියලා.සැපසේ  නෙමෙයි අනේ  සුවසේ කියා මහ හයියෙන් හිනා වුණා.  එදා එහෙම කට්ටිය ගෙදර ගියා.
ඔන්න ඉගෙන ගන්න උනන්දු  අය විතරක් පාඩම් වැඩ කළා.ඔන්න ඊට පසසේ චක්කරේ ගන්න දවසෙ මේ අය ටියුෂන් පන්තියට ආවා.ඉතින් maths විෂය උගන්වන ගුරුතුමා  ඇවිත් චක්කරේ  ගත්තා.ඉතින් මේ අයට චක්කරේ කියාගන්න බැරිවුණා.ඊට පස්සේ මේ අයට ඒ පන්තියේ ගුරැතුමා හොදටම බැන්නා විතරක් නොවේ.හොදටම තැලුවා.ඔන්න ඊට පස්සේ දවසෙත් මේ අය පාඩම් කරන්නේ නැතුව පන්තියට ආවා.ඉතින් අදත් මේ අයට චක්කරේ පාඩම් කෙ‍රැවෙ නැති නිසා සර් මේ අයට හොදට බැනලා පන්තියෙන් එළියට දැම්මා.මේ සර් ඉතා හොද ගුරැතුමෙක්.ළමයි වරදක් කළ විට දඩුවමි කළා.මොකද දන්නවද ළමයින්ත් එක්ක තියෙන තරහට නොවේ ළමයා හොද පුද්ගලයෙක් කරන්න.ඒ වගේම මේ ගුරැතුමා ළමයින්ට ගොඩාක් ආදරෙයි.ඔන්න අර ළමයි තූන්දෙනාට ඊට පස්සේ තමයි  චක්කරේ පාඩම් තළා නම් අපට මෙහෙම වෙන්නේ නැනේ කියළා මේ අයට තේරැම් ගියා.ඒ වගේම තමයි එයාලට ඉගෙන ගැනීමේ වටිනාකමත් තේරැම් ගියා.ඊට පස්සේ මේ අය හොදට චක්කරේ පාඩම් කරලා පන්ති ගිහින් සර්ට කිව්වා සර් දැන් තමයි අපිට තේරේන්නේ අපි කරපු වරද.අපිට සමාව දෙන්න කියලා අයැද සිටියා.බලන්න කොච්චර හොද ආදර්ශයක්ද කියලා . ……