සිය උරුමය සොයා යෑමට කිසිවකුට අවශ්‍ය නම්……..

ඉතා ඈත කාලයක, වත්මන් තුන්ද්‍රා වනය පැතිරී තිබෙන පෙදෙසේ වනචාරී මිනිසෙක් සිය බිරිය  ද සමඟ ජීවත් වූයේ ය. ඔහු ගේ නම කීල් ය.

ඔවුහු දිවි ගෙවූවෝ කඳු මුදුනක තැනූ කුඩා නිවෙසක ය. මෙසේ හුදෙකලාවේ කල් ගත කළ මේ  යුවළට දරුවෝ ද නො සිටියහ. මේ වනයේ ඔවුන් හැර වෙනත් කිසිවෙක් ද ජීවත් නො වූහ

වසර විසි ගණනක හුදෙකලා වාසයෙන් පසු ඔවුනට සිය ජීවිතය ගැන මහා කලකිරීමක් ඇති විය.  එවිට බිරිය සිය සැමියා අමතා මෙසේ කීවා ය

”මේ ජීවිතේ දැන් ඇතිවෙලා. නුඹ වහා ගෙයින් පිටවී පලයං. මේ ලෝකයේ කොහේ හෝ තවත්  මිනිසුන් ජීවත් වෙනවා ඇති. කෙසේ හෝ ඒ අය සොයා ගනිං”

ඇගේ යෝජනාව යහපත් බව කීල් කිහිට ද වැටැහිණි. ඔහු වහා කි‍්‍රයාත්මක ව හිරු නැඟෙන  දිසාවට නික්ම ගියේ සිය බිරියට මෙසේ පවසමිනි:

”මං හැමතැනම ඇවිදලා බලන්නම්. හැම අවුරුද්දකම මේ කන්දට මං ඊතලයක් විදිනවා. එයින් මං  ජීවතුන් අතර බව නුඹට දැනගත හැකි වේවි.”

කෙසේ හෝ මෙසේ වසර ගණනක් ගෙවී ගියේ ය. ඒ වසර කිහිපය පුරා ම කීල් කිහි වනය දෙවනත්  කරමින් මිනිසුන් සෙවී ය. අවසානයේ ඔහු ගේ අරමුණ මුදුන්පත් විණි. එක්තරා ගසක් සෙවණේ,  ඉතා වටිනා ඇඳුමින් සැරැසුණු ධනවත් පුරුෂයකු සිටිනු ඔහුට දැකගත හැකි විය.

අමන්දානන්දයට පත් වනචාරී මිනිසා වහා ම මේ අමුත්තා වෙත ගොස් තමා පිළිබඳ ව ද,  මිනිසුන් සොයමින් තමා පැමිණි මේ ගමන පිළිබඳව ද කියා සිටියේ ය.

තමා ඉතා කුඩා වියේ සිට ම වනයේ ගත කළ හැටි ද, අනාථ ව වනචාරී ව දිවි ගෙවූ බව ද එයින්  කියැවිණි. අමුත්තා මේ පුවතින් මහත් සේ සතුටු වූ හැටි පෙනිණි.

”නුඹ ඔය කියන කාල වකවානුවේ මගේ සොහොයුරා මේ වනයේ දී අතරමං වුණා. ඉන්පසු ඔහු ගැන අද  වනතුරුත් තොරතුරක් නැහැ. අපේ පියා දක්ෂ දඩයක්කරුවකු ව සිටි නිසා මගේ ඒ සොහොයුරා  ළඟත් විශේෂ දුනු හී තිබුණලු. මගේ පියා ගේ නම එර්සියෝ” අමුත්තා කී ය.

”එර්සියෝ නමැති දඩයක්කරුවා ගෙන් හිමි වූ ඔය කියන දුනු හී මා ළඟ තවමත් තියෙනවා. මා  අතරමං වෙලා තියෙන්නේ ඒවා මගේ උරේ තිබිය දී යි, කියා මා ඇති දැඩි කරගත් මවු කීවා”  මෙවිට කීල් කියා සිටියේ ය. මේ හෙළිදරව් වීමත් සමඟ ම අමන්දානන්දයට පත් අමුත්තා  ද කීල් ද ඔවුනොවුන් තරයේ වැලැඳ ගත්තෝ, ඔවුන් සැබෑ සහෝදරයන් බවට ඇති වූ අවබෝධය  දැඩි කරගත්හ.

සිය උරුමය සොයා යෑමට කිසිවකුට අවශ්‍ය නම්, ඔහු හුදෙකලා වී නොසිට ඒ වෙනුවෙන් කැප විය  යුතු වේ. එවිට අනිවාර්යය ජයග‍්‍රහණය ඔහු කරා ළඟා වන්නේ ම ය.

ආහ්! හොල්මනක්…………

මම අද කියන්න යන්නේ පුංච් හොල්මන් කතාවක් ගැන.ඔන්න  විශ්ව,ආකාශ් ,දුෂ්‍යන්ත ,රවී ,සිසිර හා තිසර කියලා යාළුවෝ කට්ටියක් හිටියා.මේ කට්ටිය හොදම යාළුවෝ මොකද කියනවනම් මේ කට්ටිය හරිම එකමුතුයි . සමගියි.

දවසක් තිසරගේ ගෙදර පිරිත් පිංකමක් තිබුණා. ඉතින් තිසරගේ ගෙදර පිරිත් අහන්න එන්නකෝ කියලා යාළුවෝ කටිටිය‍ට තිසර කිවිවා. ඉතින්‍ යාළුවාගේ ගෙදර යන්න නැතුව ඉන්න බෑනේ. ඉතින් ඒ යාළුවෝ ටික කිව්වා ආ හරි අපි අද රෑ පිරිතට එන්නම්කෝ කියලා. ඉතින් තිසරට හරි සතුටුයි ඇයි ඉතින් යාළුවෝ ටික එනවනේ.

විශ්වගේ ගෙදරට නුදුරෙන් තමයි සිසිරගේ ගෙදර තිබුණේ. ඉතින් සිසිරගේ ගෙදරට මේ යාළුවෝ ටික එකතු වෙලා හැන්දෑවේ 6.00 ට විතර ඒ කට්ටිය තිසරගේ ගෙදරට ගියා    .එහේට ගියාට පස්සේ තිසරට ගොඩාක් සතුටුයි. පිරිත පටන් ගන්න තව පැය කීපයක් තිබුණ නිසා තිසරගේ අම්මා කැවුම් කෙසෙල් ආදියෙන් මේ අයට සංග්‍රහ කළා. ඊට පස්සේ පිරිත් මණ්ඩපයේ ඉතිරිව තිබුණු සුළු සුළු වැඩ වලට මේ යාළුවෝ ටික උදව් කළා. පිරිතට භික්ෂුන් වහන්සේ ලා වැඩම වූයේ රෑ 8.00 ට විතර . ගොඩක් අය පිරිත් අහන්න ඇවිත් හිටියා.

රෑ 10.00ට විතර මහ පිරිත අවසන් වුණා. ‍මේ පිරිත රෑ පහන් වන තුරැ දේශනා කරන පිරිතක්. මහ පිරිතෙන් පසු මේ කට්ටිය රාත්‍රී ආහාරය තිසරගේ නිවසෙන්ම ගත්තා.
මැදියම් රාත්‍රිය පමණ වන තෙක් ඒ යාළුවෝ ටික පිරිත් ඇසුවා. ඔවුන්ට පසුදා වැඩ කටයුතු බොහෝමයක් ඇති නිසා මේ යාළුවෝ ටික රාත්‍රී 12.00 ට විතර තිසරගේ නිවසින් පිටවුණා.

විශ්වගේ ගෙදරට තව සැතපුම් දෙකක් විතර පයින් ඒමට තිබුණා. පාරත් ඉතා පටුයි. මේ පාර අතර සොහොන් පිට්ටනියක්ද තිබුණා. තැනින් තැන කැළෑවෙන් ගහණයි. අහසේත් පේන්න තිබුණේ බැසයන සදයි. අවට ප්‍රදේශයම අදුර ගිලගනිමින් තිබුනා. හද බැසයන විට අදුර ටික ටික වැඩි වුණා. ඒ නම් මදැයි  මහ අමුතු  භයානක හඩ ‍ඒ යන පාර අවට පරිසරයෙන් ඇහුණා.

විශ්වට තරමක් බය හිතුණා. එක එක දේවල් හිතුණා. ඒත් තව යාළුවන් 4 දෙනෙක් හිටිය නිසා එච්චරටම බයක් වුණේ නෑ. ඒ කොහොම උනත්මේ හද්දා කරැවලේ යන මේ ගමන් ගැන ඔවුන්ට බියක් මෙන්ම චකිතයක්ද ඇති වුණා. මේ කණ්ඩායමේ හිටිය රවී විහිලු කතා කාරයෙක්. ඔහු කියවන්නට පටන් ගත්තේ යක්කු, හොල්මන් , ආවතාර ගැන. ඉතින් මේ මහ රෑ ඔය වගේ දේවල් ගැන කතා කරනකොට මොන වගේ දේවල් ඔවුන්ගේ සිත්වලට එන්න ඇත්ද? මෙහෙම ටික දුරක් කතා කරකර යනකොට විශ්වට මහ අමුතු දෙයක් දකින්නට ලැබුණා. සුදුපාටින් වගේ ඇදගත් උසට උසේ මිනිසකු වගේ අයෙකුගේ ඡායාවක්. මේ ගැන අනිත් අයටත් පෙන්නුවා. ඇත්තටම හොල්මනක්ද  ආකාශ් ඇහුවා. අනේ මන්දා . ඇත්තටම මොකෙක්ද ඒ දුෂ්‍යන්ත එහෙම කියමින් ඉදිරියට ගියා. එපා දුෂ්‍යන්ත. යන්න එපා. අපි වෙන  ෂෝර්ටි කට් එකක් දාලා යමු.යාළුවෝ ටික දුෂ්‍යන්තට කීවා. මොකටද බය වෙන්නේ අපි හතර දෙනෙක්ම ඉන්නවනේ.දුෂ්‍යන්ත කිව්වා. ඉතින් අනිත් අයත් දුෂ්‍යන්තගේ පස්සෙන් ගියා.ටික ටික ළන් වෙනකොට ඒ සුදුවට ඇදගත්තු වගේ මිනිසා ටික ටික උස වෙනවා වගේ පෙනුනා. මේ අය ඇවිද්දෙත් සුළු හඩක්වත් නො ඇසෙන ගානට. කොහොම උනත් දුෂ්‍යන්ත මොන යකාටවත් බයනැති කෙනෙක්. එයානම් බයනැතිව ඉදිරියටම ගියා. ‍ඒ ස්ථානයට ළං වෙනකොට මොකක්ද දන්නවද මේ අයට දක්කනට ලැබුණේ. රාත්‍රීයේද හැමු තද සුළග නිසා පාරට කඩා වැටුණු විශාල මාර ගහක්.මාර ගහේ කදත් ඉතින් සුදු පාටට හුරැයි නේ.ඉතින් දුරට පෙනෙන්න ඇත්තේ ඒ විධියට. ආ මේකද හොල්මන. අපෝ අපි බය වුණු තරමක්. අපිට ඈතට පෙනුනේ ඇත්තටම හොල්මනක්  වගේ. බලනකොට ‍මේ මාර ගහක්නේ.විශ්ව එසේ කීවේ දිගු සුසුමක් හෙලමින්.ඊට පස්සේ දුෂ්‍යන්ත මෙහෙම කිව්වා.

ඒකනේ කියන්නේ හැම දෙයක්ම විමසිල්ලෙන් හා බුද්ධිමත්ව කරන්න කියලා.

සිනහව සහ සතුට………..

අපි කොචිචර  හිනා වෙනවද?අපි හිනාවෙන්නේ සතුටට, නැත්නමි වෙන කාගෙ හරි වැරද්දක් දැකලා. අපි හිනාවෙනකොට කොතරමි ලස්සනද?ඒත් සමහර මිනිසුන් නම් මුවග සිනහවක් කිසිදාකවත් නැති තරහ මුහුණින් ඉන්නවා අපි කොතරම් දැක තීනවද? සිනහව කියන්නේ ලස්සන දෙයක්.අපි  හිනාවෙන්න ඕන. ඒත් අපි හිනාවෙන්න ඕන සතුටකදී මිසක් කාට හරි වැරදුණු වෙලාවකදී හෝ කාගේ හරි අඩුපාඩුවක් දැක්ක විටදි ‍නොවන අතර එවැනි අවස්ථා වලදී  හිනාවෙන්නේ ඔවුන්ගේ ඇති මෝඩ ගතිය නිසාවෙනි.
අපි ‍කොචිචර සතුටු වෙනවද? ඒ වගේම අපිට අන් අයට යහපතක් වූ විටදී සතුටු වන්න පුළුවන් නමි ඒක උතුමි මනුෂ්‍ය ගුණයක්. අද සමහර මිනිසුන් සිහනව කියන දේ වෙනුවට මුවේ තිබෙන්නේ නපුරැකම නැත්නමි නැත්නමි තරහ ගතිය.අද  සමහරැන් බලාගෙන ඉන්නේ අනුන්ට හිනාවෙන්න අවස්ථාවක් ලැබෙනකන්. ඒ වගේම අප රටේ සමහර මිනිසුන්ගේ සතුට ‍නැතිකරන අය අප රටේ බොහෝමයක් සිට්නවා.ඒ ඔවුන්ගේ සතුට සහ සිනහව උදුරා ගැනීමක් නොවේද? ඇයි අපි අනුන්ගේ සතුට අදුරාගෙන සිනහ වෙන්නේ?එහෙම සිනහ වෙලා වැඩක් නෑ.
ඒ වගේම තව කියන්න දෙයක් තීයෙනවා.අද සමාජෙ සමහර මිනිස්සු අන් අයට සමච්චලේට හිනා වෙනවා.ඒ හිනාවෙන අය දන්නේ නෑ තමන් මොටද හිනාවෙන්නේ කියලා?  ඒ වගේම සිනහවෙන් අයෙකු සතුටු තරන්න වගේම බය කරන්නත් පුළුවන්.අපි කවුරැත් හිනාවෙලා ඉනන්වනම් මේ ලෝකේ කොච්චර ලස්සන වෙයිද? ඔයාලා හිනාවෙකොට කාටද? මොකටද? හිනාවෙන්නේ කියලා දෙපාරක් හිතන්න. ඒ වගේම හිනාවෙන්න ඕන හිතේ ඇතිවන අවංක සතුටත් එක්ක මිසක් අන් අයව අපහාස කරමින්, කාට හරි වැරදුණු වෙලාවකදී හෝ කාගේ හරි අඩුපාඩුවක් දැක්ක විටදි නොවේ.
හැමදාම හිනාවෙන් ඉන්න එතකොට මුළු ලෝකෙම ලස්සන වේව්……………