Tag Archive | internet

මැෂින්………..

දහදිය දුම් දමාගෙන
මැසිම අනයි කොන්කී‍්‍රට්
වටේ දහ පහළොවක්
නරඹති විමතියෙන් මෙන්
පෙන්වයි විසඳයි ලියයි
කොම්පියුටරය ලහිලහියේ
පුටුවලට බර දී
දනෝ නිදි කිරති සිත්සේ…….

Advertisements

සිය උරුමය සොයා යෑමට කිසිවකුට අවශ්‍ය නම්……..

ඉතා ඈත කාලයක, වත්මන් තුන්ද්‍රා වනය පැතිරී තිබෙන පෙදෙසේ වනචාරී මිනිසෙක් සිය බිරිය  ද සමඟ ජීවත් වූයේ ය. ඔහු ගේ නම කීල් ය.

ඔවුහු දිවි ගෙවූවෝ කඳු මුදුනක තැනූ කුඩා නිවෙසක ය. මෙසේ හුදෙකලාවේ කල් ගත කළ මේ  යුවළට දරුවෝ ද නො සිටියහ. මේ වනයේ ඔවුන් හැර වෙනත් කිසිවෙක් ද ජීවත් නො වූහ

වසර විසි ගණනක හුදෙකලා වාසයෙන් පසු ඔවුනට සිය ජීවිතය ගැන මහා කලකිරීමක් ඇති විය.  එවිට බිරිය සිය සැමියා අමතා මෙසේ කීවා ය

”මේ ජීවිතේ දැන් ඇතිවෙලා. නුඹ වහා ගෙයින් පිටවී පලයං. මේ ලෝකයේ කොහේ හෝ තවත්  මිනිසුන් ජීවත් වෙනවා ඇති. කෙසේ හෝ ඒ අය සොයා ගනිං”

ඇගේ යෝජනාව යහපත් බව කීල් කිහිට ද වැටැහිණි. ඔහු වහා කි‍්‍රයාත්මක ව හිරු නැඟෙන  දිසාවට නික්ම ගියේ සිය බිරියට මෙසේ පවසමිනි:

”මං හැමතැනම ඇවිදලා බලන්නම්. හැම අවුරුද්දකම මේ කන්දට මං ඊතලයක් විදිනවා. එයින් මං  ජීවතුන් අතර බව නුඹට දැනගත හැකි වේවි.”

කෙසේ හෝ මෙසේ වසර ගණනක් ගෙවී ගියේ ය. ඒ වසර කිහිපය පුරා ම කීල් කිහි වනය දෙවනත්  කරමින් මිනිසුන් සෙවී ය. අවසානයේ ඔහු ගේ අරමුණ මුදුන්පත් විණි. එක්තරා ගසක් සෙවණේ,  ඉතා වටිනා ඇඳුමින් සැරැසුණු ධනවත් පුරුෂයකු සිටිනු ඔහුට දැකගත හැකි විය.

අමන්දානන්දයට පත් වනචාරී මිනිසා වහා ම මේ අමුත්තා වෙත ගොස් තමා පිළිබඳ ව ද,  මිනිසුන් සොයමින් තමා පැමිණි මේ ගමන පිළිබඳව ද කියා සිටියේ ය.

තමා ඉතා කුඩා වියේ සිට ම වනයේ ගත කළ හැටි ද, අනාථ ව වනචාරී ව දිවි ගෙවූ බව ද එයින්  කියැවිණි. අමුත්තා මේ පුවතින් මහත් සේ සතුටු වූ හැටි පෙනිණි.

”නුඹ ඔය කියන කාල වකවානුවේ මගේ සොහොයුරා මේ වනයේ දී අතරමං වුණා. ඉන්පසු ඔහු ගැන අද  වනතුරුත් තොරතුරක් නැහැ. අපේ පියා දක්ෂ දඩයක්කරුවකු ව සිටි නිසා මගේ ඒ සොහොයුරා  ළඟත් විශේෂ දුනු හී තිබුණලු. මගේ පියා ගේ නම එර්සියෝ” අමුත්තා කී ය.

”එර්සියෝ නමැති දඩයක්කරුවා ගෙන් හිමි වූ ඔය කියන දුනු හී මා ළඟ තවමත් තියෙනවා. මා  අතරමං වෙලා තියෙන්නේ ඒවා මගේ උරේ තිබිය දී යි, කියා මා ඇති දැඩි කරගත් මවු කීවා”  මෙවිට කීල් කියා සිටියේ ය. මේ හෙළිදරව් වීමත් සමඟ ම අමන්දානන්දයට පත් අමුත්තා  ද කීල් ද ඔවුනොවුන් තරයේ වැලැඳ ගත්තෝ, ඔවුන් සැබෑ සහෝදරයන් බවට ඇති වූ අවබෝධය  දැඩි කරගත්හ.

සිය උරුමය සොයා යෑමට කිසිවකුට අවශ්‍ය නම්, ඔහු හුදෙකලා වී නොසිට ඒ වෙනුවෙන් කැප විය  යුතු වේ. එවිට අනිවාර්යය ජයග‍්‍රහණය ඔහු කරා ළඟා වන්නේ ම ය.

ඉතිරිය………(පුංච් කතාවක්)

මුදලේ අගය දන්නා සරිසේන මුදලාලි විය පැහැදම් කිරීමේදි බෝහොම කල්පනාකාරි වුණා. සතයෙන් සතය එකතු කොට දියුණු පමුණුවට ගත් වෙළදසැලේම නිවසද ඔහුගේ නිධානය බදු විය. අතමිට සරැවූ කල ගත් වෑන් රථය ද බලා කියාගත්තේ  දරැවකුට නොදෙවැනි ලෙසය.

සිරිසේන මුදලාලි දැන් දැන්  තම වැඩ කටයුතු සදහා තම  පුත්‍රයාගෙන්ද සහාය ලබා ගන්නේය. ඒ ඉදිරි අනාගතයේදි තම දායාද පුතණුවන්ට ලබා දීමට පෙරහුරැවක් මෙනි . ඒ නිසා පුත්‍රයාටද අරපිරිමැස්ම ද එතරම් නුහුරැ වූවාක් නොවේ. ඇතැම් විට පියාටද වඩා පුත්‍රයා අතින් ඒ කාර්ය වඩාත් හොදින් සිදුවිය.

අන්න අර කඩේ මේ වාහනයට ගැලපෙන ලයිට් තියෙනවා. හරියට හොයලා බලලා අඩු ගානකට ලයිට් එකක් අරන් එන්න.

සරිසේන මුදලාලි වහනයේ නොදැල්වෙන බල්බය ගලවා ඉවත් කරමින් පුත්‍රයාට කීවේය. ඔහුද පියා කී ලෙසින්ම එය ඉටු කිරීමේ අදහසින් පිටව ගියේය.

මහත්තයා ඔය කියන විධියට ලා‍භෙට  බඩු නෑ. ඒ ඉස්සර.කඩහිමියා කීවේය.

එහෙම කියලා බෑනේ.අපේ තාත්තා මෙතනින් තමයි හැමදාම බඩු ගත්තේ. ඉතින් ඒ ගානටම දෙන්නකෝ.පුත්‍රයා කඩ හිමියා ඉදිරියේ බැගෑපත් වුණා.

අනේ මහත්තයෝ මේ ගානට වඩා සතයක්වත් අඩු කරන්නේ නෑ. ගන්නවානම් ගන්නවා කඩහිමියා එසේ පවසා ඉවත්ව ගියාය. ඒ අතර සේවකයා පුත්‍රයා අසලට හෙමින් හෙම්න් කිට්ටු විය.

මහත්තයා ඔය අතේ තියෙන කීය හරි දීලා මේකත් අරගෙන ඉක්මනට යන්වා මෙතන තවත් මෙතන වද දෙන්න එපා. සේවකයා බෑගයකට දැමූ පාර්සලයක්  පුත්‍රයා අත තබා කීවේය.

ඉහේ මල් පිපුණු පුත්‍රයා අත තිබූ මුදල් සියල්ල ම සේවකයාට දී වට පිට නොබලා පාර්සලයත් අරන් ගියාය.

ජයග්‍රාහි ලීලාවකින් ගෙට ගොඩවන පුත්‍රයා දෙස බැලූ පියා ගේ මුවගට සිනා රැල්ලක් නැගුනේ  කොලුවා හපනා, බය‍ වෙන්න  කාරි නෑ.මටත් වඩා සූරයා යැයි සිතමිනි.පාර්සලය දිගහැර බල්බය සවි කිරීමට පියාද පුත්‍රයාද සූදානම් වූහ.එහෙත් එහි තිබුණේ ඉවතලන විදුලි පන්දමකි.පියාටද පුත්‍රයාටද හීන් දාඩිය දැමු‍වේය.පාඩුව විදගනු විනා දෙදෙනාටම කළහැකි වෙනත් දෙයක් නොවීය.

කරැණාබර, අහිංසක ජයග්‍රහණය..(පුංචි කතාවක්)

එක් කරුණාබර යුවතියක් එක්තරා කාලයක සිය පියා සහ කුඩම්මා සමඟ දිවි ගෙව්වා ය. මේ නපුරු කුඩම්මාටත් දියණියක සිටියා ය. කුඩම්මා ඇගේ දියණියට මිස පුරුෂයා ගේ දියණියට නම් කාරුණික වූයේ නැත. කුඩම්මා ගේ දියණිය වනාහි ඇගේ පෙර විවාහයේ දරුවා ය.

මේ නිවසේ ගැටුම් බහුල විය. දිනක් කුඩම්මා සිය පුරුෂයා අමතා මෙසේ කීවා ය: “නුඹේ දූ කොහොමටවත් හදන්නට බැරි එකියක්. ඈ වනාන්තරයේ බිම්ගෙට ඇරලවපං. එහිදී ඈ හොඳින් හැදේවි”

පුරුෂයාට කළ හැකි අන් දෙයක් නො වී. ඔහු ඈ ඒ බිම්ගෙ හි රඳවා කාරුණික අවවාදයක් ද දී පිට ව ගියේ ය: “දුවේ, නුඹට ගින්දර තිබෙනවා. කැඳ උයාපං. කිසිවක් නිකරුණේ නාස්ති කරන්නට එපා. කාලයත් ඒ වගේමයි”

ඈ කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. එක්වර ම කුඩා මී පැංචෙක් ඈ වෙත ආවේ ය: “කෙලි පැංචියේ බොහොම බඩගිනියි. කැඳ හැන්දක් ඇත්නම් හොඳයි”

”හැන්දක් විතරක් මොකටද? ඇති වෙන්න ම කමු.” දියණි මී පැංචා සමඟ ඉක්මනින් මිතුරු වූවා ය.

මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. විසල් වළහෙක් ගොරවාගෙන බිම්ගෙට ඇතුළු විය.

දියණි බියෙන් වෙව්ලා ගියා ය. “බය වෙන්න එපා පුංචි කෙල්ලේ අපි ඒකා සෙල්ලමට ගනිමු. නුඹ පෝරණුව යට හැංගියන්. මං සීනුව හඬවා ඌ රවටන්නම්.”

මී පැංචා ගේ උපක‍්‍රමය සාර්ථක විය. වළහාට පරාජය පිළිගැනීමට සිදුවිය: “කෙල්ලේ නුඹ හපනියක්. මං පැරදුණා. හෙට උදේට රන් කාසි ගැලක් එවන්නම්.”

පසුදා දියණි ගැන සොයා බලන්නට පියා ආවේ ය. රන් කාසි ද ගෙන ඔවුහු යළි නිවෙස වෙත ගියෝ ය.

කාසි දකින කුඩම්මා ඊර්ෂ්‍යාවෙන් දැවේ.

”ඇයි නුඹේ දුව විතරක්? මගේ දු වත් බිම්ගෙට ගෙනියාපං” ඈ කීවා ය.

කුඩම්මා ගේ දියණි ගේ වාරය ආවේ ය. ඈ ද බිම්ගෙට වැදී කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. මී පැංචා ද ආවේ ය. එහෙත් මී පැංචා ගේ ආයාචනය මේ දියණි ඉවසුවේ නැත.

”නුඹ ජරා මීයා. වහා ම මේ ගෙයින් පිටවෙයං”

මී පැංචා යන්නට ගියේ ය. මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. පෙරදා මෙන් ම වළහා පැමිණ ගොරවන්නට විය. කළ යුත්තේ කුමක් දැයි මේ දියණි නො දනී.

ඈ වළහා ගේ ගොදුරක් බවට පත්වූවා ය.

පාන් බබා…………

එක්තරා ඈත අතීත කාලයක රුසියාවේ පිටිසරබද ගම්මානයක අඹුසැමි යුවළක් වාසය කළ හ. ඔවුහු ඉතා දිළින්දෝ ය. දිනක් ඔවුන්ට ආහාර පිණිස කිසිවක් ම නොමැති විය.බිරිය ඉතා වෙහෙස වී එක්රැස් කරගත් පිටි ස්වල්පයකින්  පාන්ගෙඩියක්  තනන්නට වූවා ය. එය රවුම් අපූරු පාන් ගෙඩියකි. ඈ එය කෙතරම් කදිමට තැනුවා ද යත් එය දරුවකු ගේ මුහුණක් බඳු විය. ඈ ඒ රවුම මත දෙඇසක් ද, මුවක් සහ නාසයක් ද සලකුණු කළා ය.

එහෙත් එක්වර ම ඈ නොසිතූ® යමක් සිදුවිණි. ඒ පාන් ගෙඩියට පණ ආවේ ය. එවිට මේ පාන් බබා එක්වර ම මුළුතැන්ගෙහි කවුළුවෙන් පිටතට පැන අඩි පාර ඔස්සේ පලා දුවන්නට විය.

මෙසේ යන පාන් බබා අසල වනය තුළට වන් විට ඔහුට සාවකු මුණ ගැසිණි.

”අපූරු පාන් බබෙක්. මා නුඹ කා දමන්නම්” සාවා කීය.

”මා කන්නට එපා. මා නුඹට ගීයක් ගයන්නම්. පාන් බබා කීය:

මා පිටියෙන් තැනුණා
තෙලින් ඇනුණා
සීයාගෙන් මිදුණා
අත්තම්මාගෙන් මිදුණා
සාවාගෙනුත් මිදෙනවා…

ගීය නිම වූ සැණින් පාන් බබා අතුරුදන් විය. සාවාට තවදුරටත් ඔහු නොපෙනිණි.

පාන් බබා ඉදිරියට ම දිව ගියේ ය. ඔහු දැන් වනය මැද ය. මෙවිට ඔහු ඉදිරියට ආවේ වෘකයෙකි. ඔහු වෘකයාට ද ගීය ගැයුවේ ය. එසේ කොට පෙර සේම නොපෙනී ගියේ ය.

මීළඟට ඔහු ඉදිරියට වළසකු පැමිණ ඔහු කා දමන්නට සූදානම් වූ විට යළි ඔහු ගේ පිහිටට ආවේ පෙර කී ගීතය ම ය.

අවසානයේ දී ඔහු ඉදිරියට පැමිණියේ කපටි නරියෙකි. නරියාට ද පාන් බබා ගීය ගැයී ය.

සාවධානව ගීතය අසා සිටි නරියා මෙසේ කීය: “අනේ පුංචි බබෝ, මං දැන් වයසයි හරිහැටි කන් ඇහෙන්නේ නෑ නොවෑ. නුඹ මගේ හොම්බ උඩට නැගලා ඔය ගීතය කීවෝතින් නම් මට හොඳින් ඇහේවි.”

පාන් බබාට දුක හිතිණි. ඔහු නරියාගේ හොම්බ මතට වන්නේ ය. කපටි නරියා වහා ම පාන් බබා ගිල දැමුවේ ය. කවුරුන් වුවත් නිදහස භුක්ති වින්ද යුත්තේ ප්‍රවේසමෙනි!