ඇත්ත තිත්තයිනේ….

ක්තරා ඈත රුසියානු ගම්මානයක සිය ශ්‍රමය වගුරුවා ජීවත්වන අහිංසක අවංක මිනිසෙක් වාසය කළේ ය. හෙතෙම දිනක් සිය වගා බිමෙහි වපුරමින් සිටින කල, එක් වළසෙක් ගුගුරමින් ඔහු වෙත ‘විත් මෙසේ කීය. “මා නුඹ කා දමනවා”

“අනේ එපා. මා අස්වැන්න නෙළා ගත් විට හොඳම කොටස නුඹට දෙන්නම්.” මරණ බිය දැනුණු මිනිසා පොරොන්දු විය. වළහා ද එකඟ විය.

අස්වනු නෙළන කාලය එළැඹිණි. ගොවියාට පොරොන්දු ප්‍රකාර කටයුතු කළ නොහැකි විය. තම අස්වැන්න වළහාට දුන් විට ඔහුගේ අඹු දරුවන් රැකෙන්නේ කුමකින් ද?

මෙයින් වළහා කිපිණි. ඔහු පළිගැනීමට සැරැසිණි. මෙවිට එක් කපටි නරියෙක් මේ මිනිසා ගේ පිහිටට පැමිණියේ ය.

“බිය වන්නට එපා. මා නුඹ ගලවාගන්නම්” ඒකා පොරොන්දු විය.

ඔවුහු උපක්‍රමයක් යෙදූහ. වළහා මිනිසා වෙත පැමිණි විට නරියා අමුතු ම ශබ්දයක් නිකුත් කරන්නට විය. මෙයින් වළහා තිගැස්සිණි.

“මොකක්ද ඒ සද්දේ?” ඔහු මිනිසාගෙන් ඇසීය. “ඒ දඩයක්කරුවන් වළසුන් අල්ලන හඬ” මිනිසා කීය.

වළහා මහත් සේ බියට පත් ව මිනිසාගේ ලී කරත්තය මතට පැන ගත්තේ පිළිසරණක් අපේක්ෂාවෙනි. එවිට මිනිසා සිය සුරතෙහි වූ පොරොවෙන් තලා වළසා ජීවිතක්ෂයට පත් කෙළේ ය.

හරි නුවණ ජය ගනී. එහෙත් නරි කිසිවිටෙකත් අනුන් වෙනුවෙන් නුවණ නොයොදවති. මෙවිට වනයෙන් පිටතට ආ නරියා මෙසේ කීය. “මා නුඹේ දිවි ගැලවූවා. දැන් මට වන්දි ගෙවාපං.”

මේ අවංක මිනිසාට මේ සියල්ල මහා වදයකි. ඔහු සිය නුවණින් ම උපායක් සිතුවේ ය.

නරියා තමා වෙත ආ විට ඔහු සිය බලු රැල උසිගැන්වූවේ ඒ උපායට අනුව ය. මෙවිට නරියා බියපත් ව සිය නරි ගුහාව වෙතට ම දිව ගියේ ය. ගුහාවට වන් නරියා සිය නෙත් අමතා මෙසේ ඇසීය. “මා දිව යනවිට නුඹලා කුමක් කළා ද?”

“අප නුඹට නොවැටී සිටීමට උපකාර කළා.”

“අප බලු රැළ ගේ ශබ්දය හොඳින් ශ්‍රවණය වන්නට සලසා දුන්නා”

“එසේ නම් නුඹ කළේ කුමක් ද?” ඒකා සිය වලිගයෙන් ඇසූ විට ලැබුණේ මෙවන් පිළිතුරකි.

“නුඹේ දෙකකුල් අතර පටලැවී නුඹ බිම හෙළන්නට මාන බැලුවා”

“එසේ නම් නුඹ මගේ වලිගය ඒ බලු රැලට මා නුඹ ගොදුරු කරනවාද? යි කී නරියා සිය ගුහාවෙන් පිටතට වලිගය දිගු කළ විට ඒ වලිගයෙන් අල්වා ගෙන බලු රැළ නරියා පිටතට ගෙන කා දැමූහ.

කෙනකු තවක’කුට උපකාර කළ යුත්තේ ප්‍රතිඋපකාර බලාපොරොත්තුවෙන් නොවේ.

කරැණාබර, අහිංසක ජයග්‍රහණය..(පුංචි කතාවක්)

එක් කරුණාබර යුවතියක් එක්තරා කාලයක සිය පියා සහ කුඩම්මා සමඟ දිවි ගෙව්වා ය. මේ නපුරු කුඩම්මාටත් දියණියක සිටියා ය. කුඩම්මා ඇගේ දියණියට මිස පුරුෂයා ගේ දියණියට නම් කාරුණික වූයේ නැත. කුඩම්මා ගේ දියණිය වනාහි ඇගේ පෙර විවාහයේ දරුවා ය.

මේ නිවසේ ගැටුම් බහුල විය. දිනක් කුඩම්මා සිය පුරුෂයා අමතා මෙසේ කීවා ය: “නුඹේ දූ කොහොමටවත් හදන්නට බැරි එකියක්. ඈ වනාන්තරයේ බිම්ගෙට ඇරලවපං. එහිදී ඈ හොඳින් හැදේවි”

පුරුෂයාට කළ හැකි අන් දෙයක් නො වී. ඔහු ඈ ඒ බිම්ගෙ හි රඳවා කාරුණික අවවාදයක් ද දී පිට ව ගියේ ය: “දුවේ, නුඹට ගින්දර තිබෙනවා. කැඳ උයාපං. කිසිවක් නිකරුණේ නාස්ති කරන්නට එපා. කාලයත් ඒ වගේමයි”

ඈ කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. එක්වර ම කුඩා මී පැංචෙක් ඈ වෙත ආවේ ය: “කෙලි පැංචියේ බොහොම බඩගිනියි. කැඳ හැන්දක් ඇත්නම් හොඳයි”

”හැන්දක් විතරක් මොකටද? ඇති වෙන්න ම කමු.” දියණි මී පැංචා සමඟ ඉක්මනින් මිතුරු වූවා ය.

මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. විසල් වළහෙක් ගොරවාගෙන බිම්ගෙට ඇතුළු විය.

දියණි බියෙන් වෙව්ලා ගියා ය. “බය වෙන්න එපා පුංචි කෙල්ලේ අපි ඒකා සෙල්ලමට ගනිමු. නුඹ පෝරණුව යට හැංගියන්. මං සීනුව හඬවා ඌ රවටන්නම්.”

මී පැංචා ගේ උපක‍්‍රමය සාර්ථක විය. වළහාට පරාජය පිළිගැනීමට සිදුවිය: “කෙල්ලේ නුඹ හපනියක්. මං පැරදුණා. හෙට උදේට රන් කාසි ගැලක් එවන්නම්.”

පසුදා දියණි ගැන සොයා බලන්නට පියා ආවේ ය. රන් කාසි ද ගෙන ඔවුහු යළි නිවෙස වෙත ගියෝ ය.

කාසි දකින කුඩම්මා ඊර්ෂ්‍යාවෙන් දැවේ.

”ඇයි නුඹේ දුව විතරක්? මගේ දු වත් බිම්ගෙට ගෙනියාපං” ඈ කීවා ය.

කුඩම්මා ගේ දියණි ගේ වාරය ආවේ ය. ඈ ද බිම්ගෙට වැදී කැඳක් පිසුවා ය. රාති‍්‍රය එළැඹිණි. මී පැංචා ද ආවේ ය. එහෙත් මී පැංචා ගේ ආයාචනය මේ දියණි ඉවසුවේ නැත.

”නුඹ ජරා මීයා. වහා ම මේ ගෙයින් පිටවෙයං”

මී පැංචා යන්නට ගියේ ය. මධ්‍යම රාති‍්‍රය එළැඹිණි. පෙරදා මෙන් ම වළහා පැමිණ ගොරවන්නට විය. කළ යුත්තේ කුමක් දැයි මේ දියණි නො දනී.

ඈ වළහා ගේ ගොදුරක් බවට පත්වූවා ය.

පාන් බබා…………

එක්තරා ඈත අතීත කාලයක රුසියාවේ පිටිසරබද ගම්මානයක අඹුසැමි යුවළක් වාසය කළ හ. ඔවුහු ඉතා දිළින්දෝ ය. දිනක් ඔවුන්ට ආහාර පිණිස කිසිවක් ම නොමැති විය.බිරිය ඉතා වෙහෙස වී එක්රැස් කරගත් පිටි ස්වල්පයකින්  පාන්ගෙඩියක්  තනන්නට වූවා ය. එය රවුම් අපූරු පාන් ගෙඩියකි. ඈ එය කෙතරම් කදිමට තැනුවා ද යත් එය දරුවකු ගේ මුහුණක් බඳු විය. ඈ ඒ රවුම මත දෙඇසක් ද, මුවක් සහ නාසයක් ද සලකුණු කළා ය.

එහෙත් එක්වර ම ඈ නොසිතූ® යමක් සිදුවිණි. ඒ පාන් ගෙඩියට පණ ආවේ ය. එවිට මේ පාන් බබා එක්වර ම මුළුතැන්ගෙහි කවුළුවෙන් පිටතට පැන අඩි පාර ඔස්සේ පලා දුවන්නට විය.

මෙසේ යන පාන් බබා අසල වනය තුළට වන් විට ඔහුට සාවකු මුණ ගැසිණි.

”අපූරු පාන් බබෙක්. මා නුඹ කා දමන්නම්” සාවා කීය.

”මා කන්නට එපා. මා නුඹට ගීයක් ගයන්නම්. පාන් බබා කීය:

මා පිටියෙන් තැනුණා
තෙලින් ඇනුණා
සීයාගෙන් මිදුණා
අත්තම්මාගෙන් මිදුණා
සාවාගෙනුත් මිදෙනවා…

ගීය නිම වූ සැණින් පාන් බබා අතුරුදන් විය. සාවාට තවදුරටත් ඔහු නොපෙනිණි.

පාන් බබා ඉදිරියට ම දිව ගියේ ය. ඔහු දැන් වනය මැද ය. මෙවිට ඔහු ඉදිරියට ආවේ වෘකයෙකි. ඔහු වෘකයාට ද ගීය ගැයුවේ ය. එසේ කොට පෙර සේම නොපෙනී ගියේ ය.

මීළඟට ඔහු ඉදිරියට වළසකු පැමිණ ඔහු කා දමන්නට සූදානම් වූ විට යළි ඔහු ගේ පිහිටට ආවේ පෙර කී ගීතය ම ය.

අවසානයේ දී ඔහු ඉදිරියට පැමිණියේ කපටි නරියෙකි. නරියාට ද පාන් බබා ගීය ගැයී ය.

සාවධානව ගීතය අසා සිටි නරියා මෙසේ කීය: “අනේ පුංචි බබෝ, මං දැන් වයසයි හරිහැටි කන් ඇහෙන්නේ නෑ නොවෑ. නුඹ මගේ හොම්බ උඩට නැගලා ඔය ගීතය කීවෝතින් නම් මට හොඳින් ඇහේවි.”

පාන් බබාට දුක හිතිණි. ඔහු නරියාගේ හොම්බ මතට වන්නේ ය. කපටි නරියා වහා ම පාන් බබා ගිල දැමුවේ ය. කවුරුන් වුවත් නිදහස භුක්ති වින්ද යුත්තේ ප්‍රවේසමෙනි!

අළුත් සිරිතක් වෙන්නැති…………නේද?

ඔන්න මම අද පුංචි කතාවක් කියන්න  හදන්නේ.එක ගමක හිස උදුම්මවාගත් ආරච්චි කෙනෙක් සහ ඔහුටම හරියන බිරිදක්ද හිටියා.මේ දෙන්නට හිටියේ එකම එක් දරැවයි.ඒ දියණියක්. මේ දියනියගේ පැවැත්ම එච්චර හිතකර වූයේ නෑ.මොකද කියනවනම් මේ දෙන්නට විශාල හිසරදයක් වුණේ මේ දියණියගේ කෑදරකම. ඉතින් ආරච්චිලගේ නිවස  ඉතා පොහොසත් නිවසක්නේ. ඉතින් කෑම බීමෙනුත් මෙහි කිසි අඩුවක් වූයේද නෑ .මේ දියණිය වෙලාවට කෑම ගන්නේ නෑ.ඒ වගේම තමයි පෙනෙන්නට කොච්චර කෑවත් හොරෙන්  කන  එකත් අඩුවක් වුණේ නෑ.

තම එකම දියණියගේ මේ වැඩ කටයුතු නිසා මේ දෙමහල්ලෝ මහත් වදයක් වින්දා. ගමේ අනිත් අය දැනගත්තොත්  තමාගේ ආරච්චි පට්ටමටත් ලැජ්ජාවක් කියලා නිතරම මේ ආරච්චි හා හාමිනේ  නිතරම  ඇයට කියයි. කොතරම් තරවටු කළත් අඩම් තේට්ටම් කලත් මෑගේ කෑදරකමනම් අඩු වුණේ නෑ.මැය තරැණ වීමෙන් පසුව වත් ඇයගේ මේ කෑදරකම අඩු වේයැයි සිතුවත් එය සීතු පරිදි  අඩු වූ බවක් පෙනුනේ නෑ.

මෙහෙම ටික කාලයක් යන විට මේ දියණියගේ විවාහ මංගල්‍ය ද එළඹුණා.මේ දෙමහල්ලොන්ට අවශ්‍ය වූයේ මෙකලක් ගමේ සිදු නොවූ ආකාරයට ඉතා ඉහලින් මේ දියණියගේ මංගල උත්සවය සිදු කිරිමට. ඒ අනුව පිටස්තර උසස් ධනවතුන්ට ආරාධනා කර තිබුණා. දියණියගේ වැඩ මෙයාගේ මව හොදට දනි.ඒ නිසා මෙදිනට මගුල් මේසයේ කෑම ගන්නා ආකාරය ගැන ගම හාම්නේ කියා දුන්නා.
රසවත් ආහාර වලින් මෙදින මගුල් මේසය පිරිලා තිබුණා. මංගල කටයුතු අවසන් වුණා.මේ මනාල යුවල සමග අමුත්තෝ කෑම මේසයේ වාඩිවුණා. ආරච්චිත් ගම හාම්නේත් දියණියගේ කෑම ගැනීම ගැන විමසිල්ලෙන් හිටියා.ඇය බොහෝම පිළිවෙලට කෑම කෑවා.ඉතින් මවුපියෝ ‍දෙදෙනාට මේ දියණියගේ යහපත් ක්‍රියාව ගැන ගොඩාක් සතුටට පත්වුණා.

බත් කෑමෙන් පසු අතුරැපස කෑමක් වූ කිරිපැණි කෝප්පයක් බැගින් එක් එක්කෙනාට ගෙනත් තිබුණා.ඒ අනුව මේ මනාලියටද ලැබූණේ කිරි කෝප්ප එකක්. ඒත් ඇයට එකකින් සෑහීමට පත්විය නොහැකිව තව තව කෑමේ  ආසාවක් ඇතිවුනා. එහෙත් පිරිස ඉදිරියේ කෑමට නොහැකිය. කෑමෙන් පසු මේ මනාල යුවල පිටත්ව යන වෙලාව ළගාවුණා. සියළු දෙනාම ඒ ගමන සුදානම් කිරිමට කටයුතු කළා. මේ අතර මනාලිය ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබුණු විගස ගේ ඇතුළට ගොස් කෑම බීම තබා ඇති කාමරයට වැදී වටපිට බලා හොරෙන්ම කිරිපැණි පුරවා තිබුණු භාජනය පිටින්ම කටට හලා ගත්තා. මනාලිය මෙ‍හෙම කිරිපැණි කෑම නිසා කට පුරාමත් මූණ පුරාමත් කිරිපැණි තැවරැණා. එහෙත් ඇයට ඒවා පිසදමා ගැනිමට අවස්ථාවක් නොලැබුණේ මනාල යුවල පිටත්වන සුභ මුහුර්තිය එළඹී තිබුණ නිසා පිරිස යුහුසුළුව මනාලියව සොයාගෙන ගෙයි ඉදිරියට කැදවාගෙන ගිය නිසා. මනාලියගේ මුහුණෙහි තිබුණු වෙනස දුටුව අමුත්තෝ කසු කුසු ගෑමට පටන් ගත්තේය.ආරච්චිලටත් ගම හාම්නේටත් මේ දියණිය කළ දේ වැටහිණි.ඉතින් මේක අනිත් අය දැන ගත්තොත් අපිට වස ලැජ්ජාව.ඒ නිසා ආරච්චිය කල්පනා කෙරැවා.අදහසක් පහල වුණා. ආ හාමිනේ සිරිත් විරිත් එහෙම හරියට කෙරැවද .කිරි මූණේ ගෑවද යැයි හාමිනේගෙන් ඇසුවා. ඉතින් හාමිනේටත් මේ ආරචිචිගේ අදහස වැහුණී.සේරම හරියැයි කීවාය.ඊට පසුව පැමිණි අමුත්තන් මේ ගමේ අළුත් සිරිතක් වෙන්නැති කියම්න් මනාලිය යුවල කැන්දාගෙන මනාලයාගේ පාර්ශවයේ අය සමග මනාලිය  පිටත් වුණාය. බලන්න කපටිකමින් සහ තැනට සුදුසු නුවණ මේ ආරච්චි යෙදුව හැටි.

පුංචි කතාවක්……

මෙය සිදුවූයේ ඉතා ඈත කාලයකදී ය. එක්තරා අඹුසැමි යුවළකට දරුවෝ නැත්තා හ. ඔවුහු කෙමෙන් මහලු වියට ද එළැඹුණා හ. මැහැල්ල හැමවිට ම කවුළුවෙන් පිටත බලමින් සුසුම් හෙළමින් සිටිනු දකින මහල්ලා ගේ සිත ද මහා දුකකින් පිරිණි. ඔවුනට සියල්ල තිබිණි. නොතිබුණේ සිතේ සතුට පමණි. ඒ දරුවකු නොමැති හෙයිනි.

මෙසේ හිම කාලය ද එළැඹිණි. එවිට මහල්ලා සිය බිරිය අමතා මෙසේ කීය;

”හැමදාම මෙහෙම ඉඳලා බෑ. යමු අපි මේ හිමෙන් දරුවකු තනමු. යමු.”

මැහැල්ල ගේ සිත සතුටින් පිරිණි. එය හොඳ යෝජනාවකි. ඔවුහු වහා හිම ගොඩැල්ල මැදට වැදී හිමෙන් දැරියක හිමෙන්  සෑදූහ. දැඩි ශීතය මැද හිම දැරිය සුදු නිල් පැහැයෙන් යුතු ව ගොඩ නැඟුණා ය. ඈ රච්කා යි.

පණ ලැබූ  රච්කා ද රැගෙන දෙමහල්ලෝ සිය නිවසට වන්හ. ඔවුහු ඉහවහා ගිය සතුටින් යුතු වූහ.

කලක් ගෙවිණි. ග්‍රීෂ්මය එළැඹිණි. හිම දියවිණි.

රච්කා දුකිනි. හේමන්ත මල් පිපී හාත්පස සුවඳ විහිදෙද්දී ඈ දුකින් ගෙතුළට වැදී සිටියා ය. හිරු එළිය ඈට හිරිහැරයකි.

යහළු යෙහෙළියෝ ඈ වෙත’විත් ඈ සෙල්ලමට කැඳවූහ. රච්කා අකැමැත්තෙන් මෙන් ඔවුන් සමඟ නික්මුණා ය.

යෙහෙළියෝ අසල කැලෑවට වන්හ. ඔවුහු වනමල් නෙළූ හ. මාලා ගෙතූහ. රච්කා අසල වූ කුඩා දිය කඳුර වෙත ගොසින් මහත්වූ ආශාවෙන් දිය බිඳු දෝතට ගෙන ඒවා හා සෙල්ලම් කළා ය.

මේ අතර ඇගේ මිතුරෝ ගිනිමැලයක් දැල්වූහ. එය සරුවට ඇවිලිණි. කුඩා කෙල්ලෝ ගිනිමැලය මතින් එහා මෙහා පනින්නට වූහ.

”රච්කා එන්න. එන්න. සෙල්ලම් කරමු” ඔවුන් ගේ ඇවිටිලි නිමා නොවූ තැන  රච්කා ගිනිමැලය වෙත ගියා ය. ඒ මතින් පැන්නා ය.

එවිට ඈ දිය වී කඩා හැලෙන්නට වූවා ය. ගිනිමැලය මත කුඩා වලාකුළක් සෑදිණි. එය අහසට ම එසැ වී ක්‍රමයෙන් නොපෙනී යන්නට විය.

රච්කා තවදුරටත් මෙලොව නොමැති විය.

දෙමහල්ලෝ හඬා වැළපී යමක් අවබෝධ කරගත්හ. එනම් ස්වභාවධර්මයා ට එරෙහිවීමට කිසිවකුට නොහැකි බව ය.

දියුණුවේ පරිහානිය

ගිනිගත් ලෝකයේ
නොමිනිසුන් මැද
මේ ගෙවන ජීවිතය
මොනතරමි දුක්බරද
හිත් පිත් නැති ගස්වැල්
යට දිවි ගෙවන
වන සතුන්ගේ ලෝකය
මොනතරම් සුන්දරද?
දියුණු ලොවේ මුදලට විකිණෙන
මිනිසත්කම අභියසහඩා වැටෙන
නොදියුණු ලොවේ මනුෂ්‍යත්වය
පසක් කර දෙයි කෙදිනක හෝ

ඊතලය පරිගණකයට ගිය හැට්……………

දී මිනිසා ඉලක්කය දැක්වීමට යොදා ගත් සංකේතය ඊතලයයි. ඊතලය අදත් යම් එල්ලයක් දැක්වීමට යොදා ගැනීම    ඇත්තෙන්ම හරිම පුදුමයි.    පරිගණකයේඇති ඊතලය  (කර්සරය  ) ද දැන් කාලය වන විට භාවිත වන්නේ ද  ඒ අරැතින්ය.එය අපේ මිනිසාගේ සංනිවේදන අරමුණු  තවමත් වෙනස්  නොවී පවතිනවා කියා අපට මතක් කර දෙනවා……….

ජීවිතය………

පිනි බිදුවක් වැනි ජීවිතය
නැවතිය නොහැක කිසිවිට
ඉමක් කොනක් නැත…….
අවසානයක් නැත
පටන් ගත් විටම එහි අවසානය
සිදුවිය හැකිය…….
ජීවිතය ගෙවන විට
හමුවන දෑ බොහෝය
එහි හොද නරක ……
තේරැමි ගැනීමට අපහසුය
එවිට වරදින තැන් බොහෝය
ජීවිතයේ මුල්තැන
අධ්‍යාපනයටය…….
එවිට ජීවිතය විදිය හැක
නැතහොත් විදවන්නට සිදු වේ…….

සිනහව සහ සතුට………..

අපි කොචිචර  හිනා වෙනවද?අපි හිනාවෙන්නේ සතුටට, නැත්නමි වෙන කාගෙ හරි වැරද්දක් දැකලා. අපි හිනාවෙනකොට කොතරමි ලස්සනද?ඒත් සමහර මිනිසුන් නම් මුවග සිනහවක් කිසිදාකවත් නැති තරහ මුහුණින් ඉන්නවා අපි කොතරම් දැක තීනවද? සිනහව කියන්නේ ලස්සන දෙයක්.අපි  හිනාවෙන්න ඕන. ඒත් අපි හිනාවෙන්න ඕන සතුටකදී මිසක් කාට හරි වැරදුණු වෙලාවකදී හෝ කාගේ හරි අඩුපාඩුවක් දැක්ක විටදි ‍නොවන අතර එවැනි අවස්ථා වලදී  හිනාවෙන්නේ ඔවුන්ගේ ඇති මෝඩ ගතිය නිසාවෙනි.
අපි ‍කොචිචර සතුටු වෙනවද? ඒ වගේම අපිට අන් අයට යහපතක් වූ විටදී සතුටු වන්න පුළුවන් නමි ඒක උතුමි මනුෂ්‍ය ගුණයක්. අද සමහර මිනිසුන් සිහනව කියන දේ වෙනුවට මුවේ තිබෙන්නේ නපුරැකම නැත්නමි නැත්නමි තරහ ගතිය.අද  සමහරැන් බලාගෙන ඉන්නේ අනුන්ට හිනාවෙන්න අවස්ථාවක් ලැබෙනකන්. ඒ වගේම අප රටේ සමහර මිනිසුන්ගේ සතුට ‍නැතිකරන අය අප රටේ බොහෝමයක් සිට්නවා.ඒ ඔවුන්ගේ සතුට සහ සිනහව උදුරා ගැනීමක් නොවේද? ඇයි අපි අනුන්ගේ සතුට අදුරාගෙන සිනහ වෙන්නේ?එහෙම සිනහ වෙලා වැඩක් නෑ.
ඒ වගේම තව කියන්න දෙයක් තීයෙනවා.අද සමාජෙ සමහර මිනිස්සු අන් අයට සමච්චලේට හිනා වෙනවා.ඒ හිනාවෙන අය දන්නේ නෑ තමන් මොටද හිනාවෙන්නේ කියලා?  ඒ වගේම සිනහවෙන් අයෙකු සතුටු තරන්න වගේම බය කරන්නත් පුළුවන්.අපි කවුරැත් හිනාවෙලා ඉනන්වනම් මේ ලෝකේ කොච්චර ලස්සන වෙයිද? ඔයාලා හිනාවෙකොට කාටද? මොකටද? හිනාවෙන්නේ කියලා දෙපාරක් හිතන්න. ඒ වගේම හිනාවෙන්න ඕන හිතේ ඇතිවන අවංක සතුටත් එක්ක මිසක් අන් අයව අපහාස කරමින්, කාට හරි වැරදුණු වෙලාවකදී හෝ කාගේ හරි අඩුපාඩුවක් දැක්ක විටදි නොවේ.
හැමදාම හිනාවෙන් ඉන්න එතකොට මුළු ලෝකෙම ලස්සන වේව්……………



ලා දළු බෝපත් සෙමින් සැලෙන සේ…..

ලා දළු බෝපත් සෙමින් සැලෙන සේ යසෝදරා දේවී
වාවනු බැරි තැන රහසේ හැඬුවා
පෙර සංසාරේ ඇසුර මතක් වී
ලා දළු බෝපත් සෙමින් සැලෙන සේ

ලේන කුලේ සිට ආ ගිය මග තොට
සිටියා නොසැලෙන පහන් ටැඹක් වී
නිවන් දකින තුරු මේ සංසාරේ
පසුපස ආවා සෙවනැල්ලක් වී

තැලී සෙනේ සිත සැලී හඬන විට
වැටී දෙපා ළඟ යසෝදරාවෝ
පිපී නිවන් මල් සාදුකාර දී
නිවී පහන් විය උදෑසනක් සේ